ਸੈਨ੍ਧਵੋ ਨਵਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਵਿਕਰ੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭਲ੍ਲੈ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਪੰਜ, ਅਤੇ ਵਿਕਰਨ ਨੇ ਦਸ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਤੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭਿਦ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭੀष੍ਮਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕृਪਂ ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਦ੍ਰੋਣਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਚੀਸ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨੌ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਸਾਠ, ਅਤੇ ਵਿਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈ ਰਾਜਾਨਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕਿਰੀਟੀ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਵਿਰਾਟ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ (ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਅਭਿਮਨ्यु ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਰਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਸੋਮਕੈਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ, ਸੋਮਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੁ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਅਸ਼ੀਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਤੋऽਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਅਸੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ; ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਤ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਂ ਨਰਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਸ ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨਂਜਯਃ। ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਧਨੁषਾ ਰਾਜਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਨੰਜਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਕृਨ੍ਤਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਫਲਗੁਨ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਲਾਟਫ਼ਾਰਮ ਖਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਮਾਹ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏष ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਯਤਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮੂਲਂ ਨਃ ਪਰਿਕृਨ੍ਤਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਦ੍ਰੋਣੇ ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰੇ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਗਾਂਗੇਯਾ, ਅਤੇ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰੋਣ ਜੀਵਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨ ਯੁਧ੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਿਤਕਾਮਃ ਸਦਾ ਮਮ। ਸ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥਾ ਹਨ੍ਯੇਤ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੀ, ਕਰਣ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂਗੇਯਾ, ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਫਲਗੁਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ। ਧਿਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ 'ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਭੌ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯੌ ਰਾਜਨ੍ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਭृਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿषਤ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿੰਘ-ਗਰਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਾਰਿष
ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕਰਨ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਵਾਰਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਾਰਿष। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵੁਭੌ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨੌ । ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਰਾਬਰ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਾਯਕੈਃਕ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦੇ ਅਤੇ ਚੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਨੁਨ੍ਨਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂਗੇਯਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਮਾਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੀष੍ਮੋਪਿ ਸਮਰੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਯਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜੌ ਚ ਸੁਮਹਾਬਲੌ । ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰੇ ਚ ਚਿਕ੍ਰੀਡਤੁਰਰਿਨ੍ਦਮੌ
ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵਿਰਰਾਜ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਸਪੁष੍ਪ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਦੋਂ ਛੇਤੀ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਸਾਰਥਿਂ ਕੁਰੁਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯਤਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਤਾਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਨ੍ਧਾਤੁਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਸਕਣ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਨਿ ਚ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤਾਂ ਬਹੁਧਾ ਸੂਤਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਲਾਘਵਾਤ੍
ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਈ।