ਹ੍ਲਾਦਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾਃ ਸਲਿਲੇष੍ਵਿਵ। `ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਕृਸ਼ਾ ਦੀਨਾ ਨਰਾ ਮਲਿਨਵਾਸਸਃ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਏ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—
ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਵਦਾਰਾਂਸ੍ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਧਨਲਾਭਵਤ੍।' ਅਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤੋਪਿ ਦਾਰਾਣਾਂ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਦਪ੍ਰਿਯਂ ਬੁਧਃ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਧਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ।
ਰਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਤਦਾਯਤ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। `ਆਤ੍ਮਨੋऽਰ੍ਧਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੌਤਂ ਸਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਨਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸੁਖ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਧਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮृषੀਨ੍ਪਿਤॄਨ੍।' ਆਤ੍ਮਨੋ ਜਨ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਰਾਮਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਸਰੀਰ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਧਰਮ, ਸਵਰਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ—ਇਹ ਸਭ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਨੇਕ ਤੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ऋषੀਣਾਮਪਿ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਮਾਮृਤੇ ਪ੍ਰਜਾ-। `ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਂਭਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਪਣ੍ਡਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਲੋਕੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ। ऋषਿਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯृषਯਃ ਕੇਚਿਚ੍ਚਣ੍ਡਾਲੀष੍ਵਪਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਨਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ।
ਪਰਿਸृਤ੍ਯ ਯਥਾ ਸੂਨੁਰ੍ਧਰਣੀਰੇਣੁਕੁਣ੍ਠਿਤਃ। ਪਿਤੁਰਾਲਿਙ੍ਗਤੇऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕਿਮਸ੍ਤ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸੂਨੁਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਭਿਲਾषਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕਿਮਰ੍ਥਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਝੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਭਰਿਆ ਪੁੱਤਰ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਅਣ੍ਡਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਮਨ੍ਯੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪੁਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਚੀਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਅੰਡੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ?
ਨ ਭਰੇਥਾਃ ਕਥਂ ਨੁ ਤ੍ਵਂ ਮਯਿ ਜਾਤਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। `ਮਮਾਣ੍ਡਾਨੀਤਿ ਵਰ੍ਧ੍ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਣ੍ਡਾਨਿ ਵਾਯਸਾਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪਾਲ ਸਕਦਾ? ਕੋਕਿਲ ਆਪਣਾ ਅੰਡਾ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਕਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਡੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਮਨ੍ਯੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਮਲਯਾਚ੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਜਾਤਮਤਿਸ਼ੀਤਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਤੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ? ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਚੰਦਨ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਸ਼ੋਰਾਲਿਙ੍ਗਨਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਨ੍ਦਨਾਦਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍।' ਨ ਵਾਸਸਾਂ ਨ ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਾਪਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾਵਿਧਃ
ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਚੰਦਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਕਪੜਾ, ਕੋਈ ਨਾਰੀ, ਕੋਈ ਪਾਣੀ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਨਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸੂਨੋਰ੍ਯਥਾ ਸੁਖਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਪਰਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੌਰ੍ਵਰਿष੍ਠਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਸਪਰਸ਼ ਕਰੇ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮੁਰੁਰ੍ਗਰੀਯਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਤਾਂ ਵਰਃ।। ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਤੋऽਯਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰੁਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਸਪਰਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਤਵਾਹ੍ਵਾਨਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਕੁਮਾਰੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਵ ਸ਼ੋਕਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਇਹ ਕੁਮਾਰਾ ਤੇਰੇ ਬੁਲਾਵੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਆਹਰ੍ਤਾ ਵਾਜਿਮੇਧਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪੌਰਵਃ। `ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਕਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਰਤੂਨਮਿਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍
ਇਹ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇਗਾ; ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਹੋਰ ਯਗ ਵੀ ਕਰੇਗਾ, ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਇਤਿ ਗੌਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਂ ਸੂਤਕੇ ਹ੍ਯਵਦਤ੍ਪੁਰਾ। ਹਨ੍ਤ ਸ੍ਵਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਾਃ
ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: 'ਹਾਏ! ਆਪਣੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਚਲੀ ਗਈ।'
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਵੇਦੇष੍ਵਪਿ ਵਦਨ੍ਤੀਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਣਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਙ੍ਗਾਦਙ੍ਗਾਤ੍ਸਂਭਵਸਿ ਹृਦਯਾਦਧਿਜਾਯਸੇ
ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਕਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਨਾਮਾਸਿ ਸ ਜੀਵ ਸ਼ਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਉਪਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਹੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ। ਪਿਤਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਦੇ ਹਨ।
ਪੋषਣਂ ਤ੍ਵਦਧੀਨਂ ਮੇ ਸਨ੍ਤਾਨਮਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜੀਵ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸ ਸੁਖੀ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ।
ਏਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤ ਇਤਿ ਵਾਦਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤ੍ਵਦਙ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸੂਤੋऽਯਂ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਹੈ: 'ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ।' ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜੰਮਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਸਰਸੀਵਾਮਲੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਮ੍। `ਸਰਸੀਵਾਮਲੇ ਸੋਮਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਸਾਫ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਸਮਝ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੇਖ।
ਯਥਾਚਾਹਵਨੀਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣੀਯਤੇ। ਏਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਸਨ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਗ ਦੀ ਅੱਗ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਪਕृष੍ਟੇਨ ਹਿ ਵੈ ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਅਹਮਾਸਾਦਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਮਾਰੀ ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਰਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਮਿਲੀ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਹਜਨ੍ਯਾ ਚ ਮੇਨਕਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਚ षਡੇਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਮੇਨਕਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ—ਇਹ ਛੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਵੈ ਮੇਨਕਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ। ਦਿਵਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਤੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਜੀਜਨਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨृषਿਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਇਵਾਪਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਃ ਕੁਸ਼ੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਯੋਨੀ ਕੁਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਦਾਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਗਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਗਾਧਿਜਃ
ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗਾਧੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।