ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਂ ਦਧ੍ਮੌ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ, ਅਤੇ ਭੀਮਕਰਮਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੌਂਡ੍ਰਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਅਨ੍ਤਵਿਜਯਂ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਘੋषਮਣਿਪੁष੍ਪਕੌ
ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਨੰਤਵਿਜਯਾ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਸੁਘੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਣਿਪੁਸ਼ਪਕਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਹਨ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਨੇਦਿਰੇ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਸ ਘੋषਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੀਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮੁਦੀਰਿਤਃ। ਨਭਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤੁਮੁਲੋ ਵ੍ਯਨੁਨਾਦਯਨ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ, ਜੋ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਠਾਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਪਯਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਮਾਮਕੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਕੀਤੀ?
ਤਥਾ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਰੁਚਿਰਧ੍ਵਜਾਃ। `ਤਾਵਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾऽਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਚ੍ਛृਣੁ।' ਅਪਾਰਮਿਵ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜੇ, ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਲੜੋ'।
ਤੇ ਮਨਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਧਾਯ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਠੋਰਤਾ ਰੱਖੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿषਕ੍ਤਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਰਥਿਭਿਰ੍ਬਾਣਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸੁਤੇਜਿਤਾਃਕ । ਸਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰਕੁਣ੍ਠਾਗ੍ਰਾ ਨਾਗੇषੁ ਚ ਹਯੇषੁ ਚ
ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀष੍ਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੜੀ ਨੀਅਤ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੌਭਦ੍ਰੇ ਭੀਮਸੇਨੇ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕੌ ਚ ਮਹਾਰਥੇ । ਕੈਕੇਯੇ ਚ ਵਿਰਾਟੇ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਪਾਰ੍षਤੇ
ਉਹ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਸਾਤਯਕੀ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਿਆ।
ਏਤੇषੁ ਨਰਵੀਰੇषੁ ਚੇਦਿਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਚਾਭਿਭੂਃ । ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ, ਚੇਦੀ ਅਤੇ ਮਤਸਿਆ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਦ੍ਯਤ ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਸਮਾਗਮੇ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਸੀਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਿਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਦਿਨੋ ਧ੍ਵਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਪ੍ਰਵਰਵਾਜਿਨਃ । ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਰਥਾਨੀਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਨ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਰਸ਼ਨੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਥੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਲੋ।'
ਏष ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਮਮ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤੇ ਰਤਃ
'ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਾਰਸ਼ਨੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਏष ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
'ਇੱਥੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸ਼ਲਯ, ਵਿਕਰਨ ਹਨ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਇਕੱਠੇ ਹਨ।'
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ । ਸੋऽਹਂ ਭੀष੍ਮਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸੈਨ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਫੌਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਧਨਂਜਯ। ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਾਮਹਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਧਨੰਜਯ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰੀ ਰਥਂ ਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਚਲਦ੍ਬਹੁਪਾਤਕੇਨ ਬਲਾਕਾਵਰ੍ਣਵਾਜਿਨਾ । ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਭੀਮਨਦਦ੍ਵਾਨਰਕੇਤੁਨਾ
ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਈ ਘੁੰਘਰੂ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਗਲੇ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵਾਨਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਤਾ ਮੇਘਨਾਦੇਨ ਰਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਕੌਰਵਾਨੀਕਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਰਥ, ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਅਣਮਾਪੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛਰਣਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਃ । ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਵਾਰਣਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਦੌੜਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਸਯਨਤਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਮਰ੍ਦਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ । ਸੈਨ੍ਧਵਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਸੌਵੀਰਕੇਕਯੈਃ । ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦੀਯਾਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਕੇਕੈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਚਾਨਕ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਕੋ ਹਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮਨ੍ਯਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਾਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਵੈਕਰ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਥੀ ਸਂਯਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਾਂ ਕੁਰੁ ਪਿਤਾਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਰਥੀ, ਜਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਃ । ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਪ੍ਤਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਚਿਨੋਤ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਤੱਤਰ ਤੇ ਸਤੱਤਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕृਪਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਸ਼ਰੈਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਰਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਪਚਾਸ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਛਿਆਠ ਤੇ ਛਿਆਠ, ਅਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।