ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਯੋਧਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ।
ਸਾ ਤੁ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੀ ਸੇਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾ । ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਗੌਰਿਵ ਗੋਪਤੇਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਹਤੇ ਵਿਪ੍ਰੁਦ੍ਰੁਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੇ ਵਿਮਰ੍ਦਿਤੇ। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਭੱਜ ਗਈ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ-ਚੀਖਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਣ੍ਡਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਸ਼ਰੈਰੇਕਾਯਨੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡਵਰਥਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗੀ ਵਿਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਮਥਿਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਹਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਕृਤੇऽਵਹਾਰੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਬ੍ਧੇ ਹृष੍ਟੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼ੁਚਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਹਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਕਥਮੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਲੇਲਿਹ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਵਿਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਏਤਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਰ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਮਾਰ੍ਗਣਾਹਤਮ੍
ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਯਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਭृਦ੍ਵਾਪਿ ਕੁਬੇਰੋ ਵਾ ਗਦਾਧਰਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਯਮ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵਰਨੁ ਆਪਣੀ ਰੱਸਸੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਜੇਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੋऽਹਮੇਵਂ ਗਤੇ ਮਗ੍ਨੋ ਭੀष੍ਮਾਗਾਧਜਲੇऽਪ੍ਲੁਵੇ
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦ੍ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵ । ਵਨਂ ਯਾਤ੍ਸਾਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਉਥੇ ਜੀਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਨ੍ਦਾਤੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਸੇਨਾਂ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਥਾऽਨਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਪਤਙ੍ਗਾਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੋਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਮੇ ਸਨਿਕੋ ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਭ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵੀਰਾਃ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਹਾਰ੍ਦੇਨ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਸੁਖਾਤ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ—ਅੱਜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੇषੇਣ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਨ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਣੀਮਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਜੋ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ; ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਰਥਾਨ੍ਮੇ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਘਾਤਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਧਵ ਮਾਚਿਰਮ੍ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਮਾਧਵ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੱਸੋ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਖੜਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਭੀਮਃ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਧ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਕੇਵਲਂ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਭੀਮ ਇਕੱਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਲੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਦਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਕਰੋਤ੍ਯਸੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਰਥਾਸ਼੍ਵਨਰਪਙ੍ਕ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਭਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਜੋਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਲਮੇष ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਆਰ੍ਜਵੇਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵੀਰ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਪਰ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼ਾ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸਿੱਧੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੜ ਲੈ।
ਏਕੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਸਖਾ ਤੇऽਯਂ ਸੋऽਪ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਇਕੱਲਾ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਵਲੋਂ ਸਾਡੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ।
ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮਃ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਨੂਨਂ ਯਾਦृਸ਼ੋऽਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।