ਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵੀ ਸੇਨਾ ਵਾਤਵੇਗਹਤੇਵ ਨੌਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡੋਲਦੀ ਨੌਕ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਂਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਃਸਰਃ । ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਯਮਦ੍ਯੇਤਿ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ,' ਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਯੋਧਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਿ ਸਂਪृਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਤੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਹਨਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਸ਼ਲਯ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਵਿਦ੍ਰੁਤਃ । ਬੀਭਤ੍ਸੋਸ਼੍ਚ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਵਿਨ੍ਦਤ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ, ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾ ਲੀ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਯੈਰਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਸ੍ਤृਤਾ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਈ।
ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੇਕਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਪੰਚਾਲ, ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਪ੍ਰਭਦਰਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨਵਕਿਰਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਅਗ੍ਨਿਨੇਵ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਦਗ੍ਧਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਹ। ਅਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਯੋਧਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ।
ਸਾ ਤੁ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੀ ਸੇਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾ । ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਗੌਰਿਵ ਗੋਪਤੇਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਹਤੇ ਵਿਪ੍ਰੁਦ੍ਰੁਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੇ ਵਿਮਰ੍ਦਿਤੇ। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਭੱਜ ਗਈ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ-ਚੀਖਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਣ੍ਡਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਸ਼ਰੈਰੇਕਾਯਨੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡਵਰਥਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗੀ ਵਿਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਮਥਿਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਹਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਕृਤੇऽਵਹਾਰੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਬ੍ਧੇ ਹृष੍ਟੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼ੁਚਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृष੍ਣ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਹਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਕਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਕਥਮੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਲੇਲਿਹ੍ਯਮਾਨਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਵਿਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਏਤਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਰ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਮਾਰ੍ਗਣਾਹਤਮ੍
ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਯਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਭृਦ੍ਵਾਪਿ ਕੁਬੇਰੋ ਵਾ ਗਦਾਧਰਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਯਮ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵਰਨੁ ਆਪਣੀ ਰੱਸਸੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਜੇਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੋऽਹਮੇਵਂ ਗਤੇ ਮਗ੍ਨੋ ਭੀष੍ਮਾਗਾਧਜਲੇऽਪ੍ਲੁਵੇ
ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਦ੍ਭੀष੍ਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵ । ਵਨਂ ਯਾਤ੍ਸਾਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਉਥੇ ਜੀਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਨ੍ਦਾਤੁਂ ਭੀष੍ਮਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਸੇਨਾਂ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਥਾऽਨਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਪਤਙ੍ਗਾਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੋਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਮੇ ਸਨਿਕੋ ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਭ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵੀਰਾਃ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਗਏ ਹਨ।