ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਹਵਿषਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡਿਵ । ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੋਪਮਂ ਬਲੀ
ਸ਼ੰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤਾਣਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਜ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਵੈ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਂ ਯੁਧਿ । ਮਹਤਾ ਰਥਸਙ੍ਘੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਲਯ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸृਜਨ੍ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛਲ੍ਯਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਰਥਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਸੱਤ ਰਥਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬृਹਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਕੌਸਲ੍ਯੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਃ। ਤਥਾ ਰੁਕ੍ਮਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਿਤਃ
ਕੌਸਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ, ਮਾਗਧ ਦੇ ਜਯਤਸੇਨ ਅਤੇ ਰੁਕਮਰਥ, ਜੋ ਸ਼ਲਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃਕ । ਬृਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਃ ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਜਯਦ੍ਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਤਕਸ਼ਤਰ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਸੀ, ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੋਯਦੇष੍ਵਿਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਤੇ ਤੁ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਙ੍ਖਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍ । ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤੇऽਨਿਲੋਦ੍ਧृਤਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਨਗੇ ਜਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਪ੍ਤਭਲ੍ਲੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ । ਧਨੂਂषਿ ਤੇषਾਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਨਰ੍ਦ ਪृਤਨਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਸੱਤ ਪੰਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯ ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵੀ ਸੇਨਾ ਵਾਤਵੇਗਹਤੇਵ ਨੌਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡੋਲਦੀ ਨੌਕ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਂਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰਃਸਰਃ । ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਯਮਦ੍ਯੇਤਿ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ,' ਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਯੋਧਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਿ ਸਂਪृਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਤੇ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਹਨਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਸ਼ਲਯ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਵਿਦ੍ਰੁਤਃ । ਬੀਭਤ੍ਸੋਸ਼੍ਚ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਵਿਨ੍ਦਤ
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ, ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾ ਲੀ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਯੈਰਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਸ੍ਤृਤਾ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਈ।
ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਥ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੇਕਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾਨ੍ । ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਪੰਚਾਲ, ਮਤਸਯ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਪ੍ਰਭਦਰਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍ । ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨਵਕਿਰਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਅਗ੍ਨਿਨੇਵ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਦਗ੍ਧਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਹ। ਅਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣੇ ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਯੋਧਾ ਭੀष੍ਮਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਂਡਵ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ।
ਸਾ ਤੁ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੀ ਸੇਨਾ ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾ । ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਗੌਰਿਵ ਗੋਪਤੇਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਚੀਰ ਦੇਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਹਤੇ ਵਿਪ੍ਰੁਦ੍ਰੁਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੇ ਵਿਮਰ੍ਦਿਤੇ। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਭੱਜ ਗਈ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ-ਚੀਖਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਣ੍ਡਲਕਾਰ੍ਮੁਕਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਨਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਸ਼ਰੈਰੇਕਾਯਨੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਜਘਾਨ ਪਾਣ੍ਡਵਰਥਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਗੀ ਵਿਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਗ੍ਨੇषੁ ਮਥਿਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਮੁਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਹਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਕृਤੇऽਵਹਾਰੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਬ੍ਧੇ ਹृष੍ਟੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹੁੰਚਿਆ।