ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੇਸ਼ਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ । ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਸਤਤਂ ਬਾਧਨ੍ਨਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਮਨੁष੍ਠਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਲੇ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਆਦਰਸ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵੈ ਸਦਾ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਭਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸਞ੍ਜਯ ਸੂਦਿਤਃ ।।)
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪਾਈ?
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਂਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਯੇਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਘਟੀਆ, ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਜਾਂ ਅਚਾਰਯ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਕृਪੋ ਨ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਨਾਹਂ ਸਞ੍ਜਯ ਰੋਚਯੇ । ਨ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਕ੍ਰਿਪ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਮੈਂ, ਸੰਜਯ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਨਾ ਧਰਮਰਾਜ ਪਾਂਡਵ।
ਨ ਭੀਮੋ ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਯਮੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ—
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਅਾਸ ਵੱਲੋਂ ਵੀ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ 'ਤੇ ਅੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਕਰਨ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯ । ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ—ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਰਕੇ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣਸਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ਯੁਧਿ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਧਿ ਭਯਂ ਭੂਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਤਾਤ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਡਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਧਨਂਜਯਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਤਿ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਮਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਂ ਬਲੇ । ਅਮੋਘਕ੍ਰੋਧਸਂਕਲ੍ਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਃ ਕਿਮਭੂਨ੍ਮਨਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਰਾ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਕਦੇ ਫੋਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਆਇਆ?
ਤਥੈਵ ਵੇਦਵਿਚ੍ਛੂਰੋ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰੂਪਾਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਕਃ । ਸਖਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ੇਪਹਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਘੋषਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸਞ੍ਜਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕਿਮਕਰੋਚ੍ਛ੍ਵੇਤੇ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਸੰਜਯਾ, ਡ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁੰਮਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਪੁਰਾ ਚੈਵਾਪਰਾਧੇਨ ਵਧੇਨ ਚ ਚਮੂਪਤੇਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਮਨਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਮਰਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ।
ਤੇषਾਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤੁ ਅਹਃਸੁ ਚ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਕृਤੇਨ ਹਿ । ਕਥਂ ਚਾਭੂਨ੍ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ। ਸੰਜਯਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਵਾਪਨਯਨੋ ਮਹਾਨ੍ । ਨ ਚ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਦੋषਮਿਮਾਮਾਧਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਦਿਲ ਮਜਬੂਤ ਰੱਖੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਦੁਰਯੋਧਨ 'ਤੇ ਨਾ ਪਾਓ।
ਗਤੋਦਕੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧੋ ਯਾਦृਕ੍ਤਾਦृਙ੍ਭਤਿਸ੍ਤਵ। ਸਂਦੀਪ੍ਤੇ ਭਵਨੇ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੂਪਸ੍ਯ ਖਨਨਂ ਤਥਾ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਲ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਹੈ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ; ਜਦ ਘਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖੂਹ ਖੋਦਣਾ—ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁਣ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ।
ਗਤਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਭੂਯਿष੍ਠੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਦਾਰੁਣੇ । ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਜ਼ਿਆਦातर ਸਵੇਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਚਮੂਪਤਿਮ੍ । ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ ਚ ਸਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਹਵਿषਾ ਹਵ੍ਯਵਾਡਿਵ । ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪੋਪਮਂ ਬਲੀ
ਸ਼ੰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤਾਣਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਜ੍ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਵੈ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਂ ਯੁਧਿ । ਮਹਤਾ ਰਥਸਙ੍ਘੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਲਯ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸृਜਨ੍ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛਲ੍ਯਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਰਥਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੋਂ ਸੱਤ ਰਥਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬृਹਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਕੌਸਲ੍ਯੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਃ। ਤਥਾ ਰੁਕ੍ਮਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਿਤਃ
ਕੌਸਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ, ਮਾਗਧ ਦੇ ਜਯਤਸੇਨ ਅਤੇ ਰੁਕਮਰਥ, ਜੋ ਸ਼ਲਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃਕ । ਬृਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਃ ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਜਯਦ੍ਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਤਕਸ਼ਤਰ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਸੀ, ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੋਯਦੇष੍ਵਿਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ।
ਤੇ ਤੁ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਙ੍ਖਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍ । ਨਿਦਾਘਾਨ੍ਤੇऽਨਿਲੋਦ੍ਧृਤਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਨਗੇ ਜਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸਪ੍ਤਭਲ੍ਲੈਃ ਸੁਤੇਜਨੈਃ । ਧਨੂਂषਿ ਤੇषਾਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਨਰ੍ਦ ਪृਤਨਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਸੱਤ ਪੰਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯ ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।