ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਆਜਘ੍ਨੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਜਘ੍ਨੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯਂ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਯ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਲੋਮਵਾਹਿਨਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਹृਦਯਂ ਚਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ—
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦਾ ਆਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜੀਵਿਤਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦੇਹਾਞ੍ਜਗਾਮ ਹ। ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਚਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ—
ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮਂਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਭੀष੍ਮੇਣਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ
—ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵੇਪਨ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ । ਤਤੋ ਧਨਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਕੰਬ ਗਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਅਵਹਾਰਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਵਾਹਿਨੀਪਤੌ। ਤਤੋऽਵਹਾਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੋਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਇਕ-ਇਕ ਰਥੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
( ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਸੇਨਾਪਤੌ ਤਾਤ ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਨਿਹਤੇ ਪਰੈਃ। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਯਤਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਨਾਮ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਮਨਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਯਂ ਸਂਜਯ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸਞ੍ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਲਟਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਹਿ ਵੀਰੋऽਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਕृਤਂ ਵੈਰਂ ਸਦਾ ਤੇਨ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਦੁਰ੍ਗਂ ਦੇਸ਼ਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ । ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਸਤਤਂ ਬਾਧਨ੍ਨਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਮਨੁष੍ਠਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਲੇ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਆਦਰਸ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵੈ ਸਦਾ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਭਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਸਞ੍ਜਯ ਸੂਦਿਤਃ ।।)
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪਾਈ?
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਂਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। ਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰੋਚਯੇਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਚਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਘਟੀਆ, ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਜਾਂ ਅਚਾਰਯ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਨ ਕृਪੋ ਨ ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਨਾਹਂ ਸਞ੍ਜਯ ਰੋਚਯੇ । ਨ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਕ੍ਰਿਪ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਮੈਂ, ਸੰਜਯ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਨਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਨਾ ਧਰਮਰਾਜ ਪਾਂਡਵ।
ਨ ਭੀਮੋ ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਯਮੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ—
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਅਾਸ ਵੱਲੋਂ ਵੀ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ 'ਤੇ ਅੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਜਯ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਕਰਨ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯ । ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ—ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਰਕੇ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣਸਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ਯੁਧਿ । ਅਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਧਿ ਭਯਂ ਭੂਯਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਤਾਤ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਡਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਧਨਂਜਯਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਤਿ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।