ਆਕਾਸ਼ਾਦੀਰਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਸਂਭਵਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਭੀष੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਭਾਵਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ: "ਭੀਸ਼ਮ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।"
ਏष ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਜਯੇ ਕਾਲੋ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦਾਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸਹਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ—ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕੈਕੇਯੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਲ੍ਯਕृਪੈਃ ਸਹ
ਕੈਕੇਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਿਵੇਗਾਨਿਵਾਚਲਃ । ਸ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਰੋਕੇ ਗਏ—
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖਙ੍ਗਮਥਾਕृष੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰਾਚ੍ਛਿਨਾਤ੍। ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਦੇਵਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ—
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਜ੍ਯਮਕਰੋਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਵृਤਂ ਤਂ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮੈਃਕ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਭੀਮਸੇਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਆਜਘ੍ਨੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਜਘ੍ਨੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯਂ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਯ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਲੋਮਵਾਹਿਨਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਹृਦਯਂ ਚਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ—
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦਾ ਆਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜੀਵਿਤਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦੇਹਾਞ੍ਜਗਾਮ ਹ। ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਚਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ—
ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਸਮਂਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਭੀष੍ਮੇਣਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ
—ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵੇਪਨ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰਥਾਃ । ਤਤੋ ਧਨਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਕੰਬ ਗਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਅਵਹਾਰਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਵਾਹਿਨੀਪਤੌ। ਤਤੋऽਵਹਾਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਵ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੋਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।
ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਿਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਦ੍ਵੈਰਥੇਨ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਇਕ-ਇਕ ਰਥੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
( ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਸੇਨਾਪਤੌ ਤਾਤ ਸਂਗ੍ਰਮੇ ਨਿਹਤੇ ਪਰੈਃ। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਯਤਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਨਾਮ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਮਨਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਯਂ ਸਂਜਯ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸਞ੍ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਲਟਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਹਿ ਵੀਰੋऽਨੁਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਕृਤਂ ਵੈਰਂ ਸਦਾ ਤੇਨ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀਰ, ਭਗਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਭਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪੁਰਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਬਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।