ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਉਤ੍ਕृष੍ਟਹੇਮਵਿਕृਤਾਂ ਨਿਕृਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੱਠ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਲਾ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਏ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ; ਪਰ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵਕ੍ਯਂ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਤ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੈਰਾਟਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਗਦਾ ਫੜੀ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠ ਫੜੇ ਹੋਏ ਅੰਤਕ ਵਾਂਗ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਲੌਘ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਮਸਂਵਾਰ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹੇ ਵਹੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਪ੍ਰਹਾਰਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਹਸਾ ਧਰਣੀਂਗਤਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਦਾਮ੍
ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਰਥੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਯਥਾ ਦੇਵੋ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਯਾ ਭੀष੍ਮਨਿਪਾਤਿਨ੍ਯਾ ਸ ਰਥੋ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਗਦਾ ਦੇ ਭੀਸ਼ਮ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਰਥ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਧ੍ਵਜਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਸਯੁਗਬਨ੍ਧੁਰਃ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਕਾਃ
ਧਵਜ, ਸੂਤ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਯੁਗ—all ਮਿਲ ਕੇ; ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਥਾਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਦਿ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਆਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ—
ਸ਼ਨਕੈਰਭ੍ਯਾਯਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਿਪੁਲਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦੀਰਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਸਂਭਵਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਭੀष੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਭਾਵਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ: "ਭੀਸ਼ਮ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।"
ਏष ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਜਯੇ ਕਾਲੋ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦਾਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸਹਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ—ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕੈਕੇਯੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਲ੍ਯਕृਪੈਃ ਸਹ
ਕੈਕੇਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਿਵੇਗਾਨਿਵਾਚਲਃ । ਸ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਰੋਕੇ ਗਏ—
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖਙ੍ਗਮਥਾਕृष੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰਾਚ੍ਛਿਨਾਤ੍। ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਦੇਵਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ—
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਜ੍ਯਮਕਰੋਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਵृਤਂ ਤਂ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮੈਃਕ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਭੀਮਸੇਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਆਜਘ੍ਨੇ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਸੇਨਾਨ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਸਮਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਜਘ੍ਨੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯਂ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭਿਃ । ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਯ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਂ ਭਾਰਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਮਾਧਤ੍ਤ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਲੋਮਵਾਹਿਨਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭਿਤ੍ਵਾ ਹृਦਯਂ ਚਾਮਿਤੌਜਸਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਕਵਚ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ—
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਬਾਣੋ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦਾ ਆਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜੀਵਿਤਮਾਦਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦੇਹਾਞ੍ਜਗਾਮ ਹ। ਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਚਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।