ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤਾਤ੍ਸੁ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਵੇਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ; ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਸ੍ਵਰਥੇ ਧਨੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹੋਗ੍ਰਂ ਮਹਾਭਯਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ।
ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣੇ
ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਠ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਮੌਤ ਦੀ ਜੀਭ ਵਰਗੀ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੋ! ਮਰਦ ਬਣੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ! ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭੁਜਗੋਪਮਾਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਵਾਨਰ੍ਥਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਕਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਲਾ ਪੈਂਕੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਘੋਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦਣ੍ਡਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਨ, ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠ ਵਰਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਕਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਰਗਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍ । ਅਪਤਤ੍ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਅਚਾਨਕ, ਰਾਜਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤਾਂ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਾਮ੍ । ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਲਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਗਮਗਾਇਆ।
ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਉਤ੍ਕृष੍ਟਹੇਮਵਿਕृਤਾਂ ਨਿਕृਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅੱਠ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਲਾ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵਕਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਿਹਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਏ, ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ; ਪਰ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵਕ੍ਯਂ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਤ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੈਰਾਟਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਗਦਾ ਫੜੀ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠ ਫੜੇ ਹੋਏ ਅੰਤਕ ਵਾਂਗ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਜਲੌਘ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਮਸਂਵਾਰ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹੇ ਵਹੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਪ੍ਰਹਾਰਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਹਸਾ ਧਰਣੀਂਗਤਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਗਦਾਮ੍
ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਰਥੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਯਥਾ ਦੇਵੋ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਯਾ ਭੀष੍ਮਨਿਪਾਤਿਨ੍ਯਾ ਸ ਰਥੋ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਗਦਾ ਦੇ ਭੀਸ਼ਮ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਰਥ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਧ੍ਵਜਃ ਸਹ ਸੂਤੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਸਯੁਗਬਨ੍ਧੁਰਃ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਕਾਃ
ਧਵਜ, ਸੂਤ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਯੁਗ—all ਮਿਲ ਕੇ; ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਥਾਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਦਿ ਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਆਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਸੀ—
ਸ਼ਨਕੈਰਭ੍ਯਾਯਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਂ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਿਪੁਲਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦੀਰਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਸਂਭਵਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਭੀष੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵੈ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਭਾਵਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ: "ਭੀਸ਼ਮ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।"
ਏष ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਜਯੇ ਕਾਲੋ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦਾਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪੈਦਲ ਦੇਖਿਆ।
ਸਹਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਰਸ਼ਤ—ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕੈਕੇਯੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਤਾਨਾਪਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਲ੍ਯਕृਪੈਃ ਸਹ
ਕੈਕੇਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਮਨਯੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਰਿਵੇਗਾਨਿਵਾਚਲਃ । ਸ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਰੋਕੇ ਗਏ—
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖਙ੍ਗਮਥਾਕृष੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰਾਚ੍ਛਿਨਾਤ੍। ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟੁੱਟਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਦੇਵਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ—
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਜ੍ਯਮਕਰੋਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥੈਃ । ਵृਤਂ ਤਂ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮੈਃਕ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਭੀਮਸੇਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।