ਘਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਨਵਭਿਰ੍ਦਸ਼ਧਾ ਸ਼ਰੈਃ । ਸਂਧਾਯ ਵਿਸ਼ਿਖਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਂ ਲੋਮਪ੍ਰਵਾਹਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੱਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,
ਉਨ੍ਮਮਾਥ ਤਤਸ੍ਤਾਲਂ ਧ੍ਵਜਸ਼ੀਰ੍षਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕੇਤੁਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਤਨਯਾਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਛਤ ਤੇ ਲੰਮਾ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ,
ਹਤਂ ਭੀष੍ਮਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਵੇਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਕੇਤੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸ੍ਵਮਨੀਕਮਨੋਦਯਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਲੰਮਾ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਯਤ੍ਤਾ ਭੀष੍ਮਂ ਪਰੀਪ੍ਸਧ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਮਾ ਨਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਸਫੈਦ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਗਾਙ੍ਗੇਯਪ੍ਰਨ੍ਵਪਾਲਯਨ੍। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਲਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਲੀਕ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸ਼ਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ,
ਜਲਸਨ੍ਧੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਤ੍ਵਰਮਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਕਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਜਲਸੰਧ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਤੁਮੁਲਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਤਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰਾਅ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਅਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍ । ਸ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੇਸਰੀ ਕੁਞ੍ਜਰਾਵਿਵ
ਉਹ ਸੰਯਮੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧਨੁਰਾਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਯੁਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀष੍ਮਂ ਬਹੁਭਿਰਾਯਸੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੂੰ ਤੀਖੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜੇ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ।
ਪ੍ਰਵੀਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਯੁਧਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਨਿष੍ਠਾਨਕਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਵੇਤਾ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਵੀਰਂ ਵਾਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਹਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਧ੍ਵਜਮੁਨ੍ਮਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਸੇਨਾਂ ਨਿਵਾਰਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਢਹਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਫੌਜ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ,
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਪ੍ਤਾਯਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਤਾਨਾਵਾਰ੍ਯ ਰਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਪਰ ਸ਼ਵੇਤਾ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਲ੍ਲੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਰਾਜਨ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫਿਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਸਂਧਾਯ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭਲ੍ਲਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਹੋਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਚੌੜੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਪृਤਨਾਪਤੇਃ । ਧ੍ਵਜਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਮੇਨ ਚ ਸਾਰਥੇ
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਵੇਤਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ; ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤਾਤ੍ਸੁ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਵੇਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ । ਵਿਰਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ; ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘੈਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਰੇ ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਸ੍ਵਰਥੇ ਧਨੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਣੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹੋਗ੍ਰਂ ਮਹਾਭਯਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ।
ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਾਂ ਘੋਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਣੇ
ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਠ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਮੌਤ ਦੀ ਜੀਭ ਵਰਗੀ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਿष੍ਠੇਦਾਨੀਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੋ! ਮਰਦ ਬਣੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ! ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭੁਜਗੋਪਮਾਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਵਾਨਰ੍ਥਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਕਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਲਾ ਪੈਂਕੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਘੋਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਦਣ੍ਡਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਨ, ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਲਾਠ ਵਰਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਕਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਰਗਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍ । ਅਪਤਤ੍ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਅਚਾਨਕ, ਰਾਜਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੀ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤਾਂ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਾਮ੍ । ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਲਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਗਮਗਾਇਆ।