ਅਹਤਃ ਕੋਪਿ ਨੈਵਾਸੀਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਨਘ੍ਨਤਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਣਚੋਟਾ ਨਾ ਬਚਿਆ; ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਰਥੋਦਾਰਾਨਵਧੀਚ੍ਛਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਿਨਾਂ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸਮਂਤਤਃ। ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੂਣੀਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨਿ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਥਕੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਯੁਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਹਯੈਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਰੌਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਮਹਿੰਗੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ੍ਹ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਭਾਰਤ । ਵਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਹਾਯ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਯਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਭੁਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਧृष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਰਪਾਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਲੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪਲਾਇਤ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦੀਨੋ ਦੀਨਸਮਯੇ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਸਾਡੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ। ਆਦਦਾਨ ਇਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਵਿਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕੱਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਰਮਰੀਚਿਮਾਨ੍। ਸ ਮੁਮੋਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯੂਥਾਦਿਵ ਤੇ ਯੂਥਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਭੂਮਿषੁ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਮੇਵਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈਕੋ ਹृष੍ਟਃ ਪੁष੍ਟਃ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਰੋੜੀਆਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ,
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਰਿਸ਼ੋਚਯਨ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਚ ਸੁਮਹਾਹਵੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਪੱਕਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਡਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਸ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਤੌ ਵृषਾਵਿਵ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪੌ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਵ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ । ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਮ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਵੇਤ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਦਿ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਜੇ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਵੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿਮਨਾਭਵਤ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃਕ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੁਰਮੁਖ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਸ਼ਲਯ — ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।
ਭੀष੍ਮਂ ਜੁਗੁਪੁਰਾਸਾਦ੍ਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨੋਦਿਤਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆਏ ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ,
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਗਾਙ੍ਗੇਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਯੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਿਵੌਜਸਾ । ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚਮੂਂ ਰਾਜਨ੍ਵੈਰਾਟਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਵਿਰਾਟਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ,
ਆਪਤਤ੍ਸਹਸਾ ਭੂਯੋ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤੌ ਤਤ੍ਰੋਪਗਤੌ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਦੀਪ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਮੁੜ ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਯਥੋਭੌ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵੌ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਵਾਲੇ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲੜੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਨਿਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੋਕ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਰਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਤ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਭੂਯਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਉਤਾਵਲਾ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਉਤਾਵਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਧ ਕੀਤਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪ़ਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਧ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਧ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਬਲਵਾਨ੍ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਯਥਾऽਚਲਃ । ਵੈਰਾਟਿਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਮਾਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਧ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਵੇਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ।
ਆਜਘਾਨ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਂਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਤ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਵੇਤ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਆਧ ਕੀਤਾ। ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚੱਟੇ।