ਸਰਥਾ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਸ੍ਯਾਨ੍ਦਨਾਦਪਤਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਹਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ; ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ।
ਹਤਸਾਰਥਿਰਪ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪਪਾਤ ਕਾष੍ਠਵਦ੍ਰਥਃ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵ੍ਯੂਢੇ ਰਜਸਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤੇ
ਜਦ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਥ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਧੂੜ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਧਨੁਃਕੂਜਿਤਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤਿਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਃ। ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਯੋਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਮ੍
ਉਥੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ-ਟੰਨ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਵਲ ਲੜਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ਰੈ ਰਾਜਨ੍ਸਿਞ੍ਜਿਨੀਧ੍ਵਜਿਨੀਰਵਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੀਰਸਂਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਤ ਭਟੈਃ ਕृਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਗਈ; ਜੰਗੀ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਯਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਟਹੇ ਕਰ੍ਣਦਾਰਿਣਿ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੌਰੁषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਜਦ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਪਟਾਹੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਮृਧੇ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਸਮਕਮ੍ਪਯਨ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤ੍ਯਾਕੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਰੁਣੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਭਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮਰੇ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਚਕ੍ਰੇ ਭਗ੍ਨੇ ਯੁਗੇ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਏਕਧੁਰ੍ਯੇ ਹਯੇ ਹਤਃ
ਜਦ ਪਹੀਏ ਟੁੱਟੇ, ਯੁਗਾ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਇਕਲਾ ਘੋੜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸਮਾਰਥਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਏਵਂ ਚ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਥੀਕृਤਾਃ
ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਾਵਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਗਜੋ ਹਤਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਰ੍ਮ ਭਿਨ੍ਨਂ ਹਯੋ ਹਤਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ: ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਘੋੜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਛੇਤੀ ਗਏ।
ਅਹਤਃ ਕੋਪਿ ਨੈਵਾਸੀਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਨਘ੍ਨਤਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਣਚੋਟਾ ਨਾ ਬਚਿਆ; ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਰਥੋਦਾਰਾਨਵਧੀਚ੍ਛਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਿਨਾਂ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸਮਂਤਤਃ। ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੂਣੀਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨਿ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਥਕੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਯੁਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਹਯੈਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਰੌਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਮਹਿੰਗੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ੍ਹ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਭਾਰਤ । ਵਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਹਾਯ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਯਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਭੁਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਧृष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਰਪਾਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਲੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪਲਾਇਤ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦੀਨੋ ਦੀਨਸਮਯੇ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਸਾਡੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ। ਆਦਦਾਨ ਇਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਵਿਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕੱਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਰਮਰੀਚਿਮਾਨ੍। ਸ ਮੁਮੋਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ੍ਵਯੂਥਾਦਿਵ ਤੇ ਯੂਥਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਭੂਮਿषੁ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਮੇਵਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈਕੋ ਹृष੍ਟਃ ਪੁष੍ਟਃ ਪਰਂਤਪ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਰੋੜੀਆਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ,
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਰਿਸ਼ੋਚਯਨ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਚ ਸੁਮਹਾਹਵੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਪੱਕਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਡਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਸ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍ । ਤੌ ਵृषਾਵਿਵ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪੌ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਿਵ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ । ਏਕਾਹ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਮ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਵੇਤ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਦਿ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍। ਪਿਤਾਮਹਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵਿਮੁਖੀਕृਤਮ੍
ਜੇ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਵੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਵਿਮਨਾਭਵਤ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੀਕਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਸਂਯੁਗੇ। ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਕृਪਃ ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃਕ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੁਰਮੁਖ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਸ਼ਲਯ — ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨ।