ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਰੈਰਾਰ੍ਚ੍ਛਦ੍ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਸਮਾਵृਣੋਚ੍ਛਰੈਰਰ੍ਕਮਰ੍ਕਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਬਣੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੁਦਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਰੇ ਰਵਿਰੁਦ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਤਮਃ । ਤੇਨਾਜੌ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਹਾਵੇਗਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਣੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਰੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਨ੍ਕਣ੍ਟਕਸਨ੍ਨਾਹਾਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਨ੍ । ਰਥਾ ਰਥੇषੁ ਸਂਸਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਚੱਟਾਨਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰਥ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਏਕੇ ਰਥਂ ਪਰ੍ਯਵਹਂਸ੍ਤੁਰਗਾਃ ਸਤੁਰਂਗਮਮ੍ । ਯੁਵਾਨਂ ਨਿਹਤਂ ਵੀਰਂ ਲਮ੍ਬਮਾਨਂ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਕਈ ਘੋੜੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਹਨਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹ। ਬਦ੍ਧਸ੍ਵਙ੍ਗਨਿषਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਿਰਸੋ ਹਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਘੋੜੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਜੁਆ ਅਤੇ ਤੀਰਦਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੂਟੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਵੀਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ੇਰਤੇ । ਪਰਸ੍ਪੇਰਣ ਧਾਵਨ੍ਤਃ ਪਤਿਤਾਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਟਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ । ਪੀਡਿਤਾਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਲੁਠਨ੍ਤੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਵਲਦੇ।
ਸਚਾਪਾਃ ਸਨਿषਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ । ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਹਤਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਨਿਰਭੈ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਤੇਨਤੇਨਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵਿਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ । ਮਤ੍ਤੋ ਗਜਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਦ੍ਧਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤਸਾਦਿਨਃ
ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ, ਭਾਰਤ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਰਥਾ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਮृਦ੍ਗਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਸ੍ਯਾਨ੍ਦਨਾਦਪਤਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਹਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਰਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ; ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ।
ਹਤਸਾਰਥਿਰਪ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪਪਾਤ ਕਾष੍ਠਵਦ੍ਰਥਃ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵ੍ਯੂਢੇ ਰਜਸਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤੇ
ਜਦ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਥ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਧੂੜ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਧਨੁਃਕੂਜਿਤਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤਿਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਃ। ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਯੋਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਮ੍
ਉਥੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ-ਟੰਨ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਵਲ ਲੜਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ਰੈ ਰਾਜਨ੍ਸਿਞ੍ਜਿਨੀਧ੍ਵਜਿਨੀਰਵਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੀਰਸਂਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਾਸ਼੍ਰੂਯਤ ਭਟੈਃ ਕृਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਗਈ; ਜੰਗੀ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਯਮਾਨੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪਟਹੇ ਕਰ੍ਣਦਾਰਿਣਿ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪੌਰੁषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਜਦ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਪਟਾਹੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਭੀष੍ਮਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਮृਧੇ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਮਨਾਂਸਿ ਸਮਕਮ੍ਪਯਨ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤ੍ਯਾਕੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਰੁਣੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਭਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮਰੇ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਚਕ੍ਰੇ ਭਗ੍ਨੇ ਯੁਗੇ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਏਕਧੁਰ੍ਯੇ ਹਯੇ ਹਤਃ
ਜਦ ਪਹੀਏ ਟੁੱਟੇ, ਯੁਗਾ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਇਕਲਾ ਘੋੜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ਵੀਰਃ ਸਮਾਰਥਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਏਵਂ ਚ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਥੀਕृਤਾਃ
ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਾਵਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਗਜੋ ਹਤਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਰ੍ਮ ਭਿਨ੍ਨਂ ਹਯੋ ਹਤਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ: ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਘੋੜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਛੇਤੀ ਗਏ।
ਅਹਤਃ ਕੋਪਿ ਨੈਵਾਸੀਦ੍ਭੀष੍ਮੇ ਨਘ੍ਨਤਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕੁਰੂਣਾਮਕਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਣਚੋਟਾ ਨਾ ਬਚਿਆ; ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਰਥੋਦਾਰਾਨਵਧੀਚ੍ਛਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਿਨਾਂ ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸਮਂਤਤਃ। ਰਥੇषਾਂ ਰਥਚਕ੍ਰਾਣਿ ਤੂਣੀਰਾਣਿ ਯੁਗਾਨਿ ਚ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਥਕੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਤੂਣੀਰ ਅਤੇ ਯੁਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਹਯੈਘਾਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਸ਼੍ਚ ਨਰੌਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਮਹਿੰਗੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ੍ਹ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਾਰਣਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਭਾਰਤ । ਵਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਵਿਹਾਯ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪਯਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਭੁਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਧृष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਰਪਾਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਰਵਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਲੇਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਰੁਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪਲਾਇਤ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਅਦੀਨੋ ਦੀਨਸਮਯੇ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਸਾਡੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮੇਰੁਰਿਵਾਚਲਃ। ਆਦਦਾਨ ਇਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਵਿਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕੱਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਰਮਰੀਚਿਮਾਨ੍। ਸ ਮੁਮੋਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਰਸਙ੍ਘਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍ । ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਜਹੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।