ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਪਿ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਮੈਥੁਨਂ ਚ ਵृਥਾ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮਮ੍
'ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਕਾਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਾਵੋ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।'
ਸਂਰਮ੍ਭਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਫੁਰਮਾਣੋष੍ਠਸਂਪੁਟਾ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਰਾਜਾਨਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਠ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਮਾਨਾ ਚ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਸਂਭृਤਂ ਤੇਜੋ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਉਸਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਜਾਨਾਮੀਤਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ।'
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵਾਨृਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਤ ਕਲ੍ਯਾਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
'ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਕਿਂ ਤੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਚੋਰੇਣਾਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਏਕੋऽਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਨ ਹृਚ੍ਛਯਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮੁਨਿਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਯੋ ਵੇਦਿਤਾ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਾਪਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਰੋषਿ
'ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਹਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਵਹੋ ਭਵੇਤ੍
'ਧਰਮ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ।'
ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਾਪਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਮਿਤਿ। ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਚੈਨਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਪੂਰੁषਃ
'ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਆਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਨਿਲੋऽਨਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਰਾਪੋ ਹृਦਯਂ ਯਮਸ਼੍ਚ। ਅਹਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਉਭੇ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਨਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਮ੍
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਿਲ, ਯਮ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਮੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍। ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਯਮ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ, ਖੇਤ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਚ ਯਸ੍ਯੈष ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਂ ਯਮਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਅੰਦਰਲਾ ਗਵਾਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਯਮ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਵਮਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸੋ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਪਿ ਨ ਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਤਿ ਮਾਮੇਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਰ੍ਚਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰ੍ਚਯਸਿ ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਜਾਣੋ; ਮੈਂ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਪੂਜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦੁਪਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਂਸਦਿ। ਨਖਲ੍ਵਹਮਿਦਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਰੌਮਿ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ?
ਯਦਿ ਮੇ ਯਾਚਮਾਨਾਯਾ ਵਚਨਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਧਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵਿਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਾਯਾਂ ਪਤਿਃ ਸਂਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਜਾਯਾਯਾਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਜਾਯਾਤ੍ਵਂ ਪੌਰਾਣਾਃ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾਗਮਵਤਃ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ। ਤਤ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਂਤਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਸੁਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਨਾਮ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ — ਇਹ ਗੱਲ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲੋਕਾਞ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਪੌਤ੍ਰੇਣਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਅਥ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ; ਪੌਤਰ ਰਾਹੀਂ ਅੰਤ ਰਹਿਤਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਪੌਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਾ ਗृਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀ। ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਾ ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਾ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਪਤੀ ਲਈ ਜੀਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜੋ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਃ ਸਖਾ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੂਲਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਬਨ੍ਧੁਮਾਨ੍
ਪਤਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅੱਧ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਬੰਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮੋਦਨ੍ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਾਃ
ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਧਨ-ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਖਾਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ। ਪਿਤਰੋ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ
ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀਆਂ ਪਿਆਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰੇष੍ਵਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮੋ ਜਨਸ੍ਯਾਧ੍ਵਨਿ ਕਸ੍ਯ ਵੈ। ਯਃ ਸਦਾਰਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਰਾਃ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਤਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਂਸਰਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿषਮੇष੍ਵੇਕਪਾਤਿਨਮ੍। ਭਾਰ੍ਯੈਵਾਨ੍ਵੇਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਤਤਂ ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰੇਤਂ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਤਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਕੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।