ਤਾਵੁਭੌ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਬਲੀ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਯੁਧਿ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮਭ੍ਯਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਯਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਕृਤਵਾਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਕੰਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਉੱਤੇ।
ਆਨਰ੍ਚ੍ਛਤੁਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤੌ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਦੋਨਾਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮਯੋਧਯਤ੍
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਦੋ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵੀਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕੋਸਲਰਾਜਾऽਸਾਵਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਵ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਤਿਤੇ ਰਥਸਾਰਥੌ। ਬृਹਦ੍ਬਲਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਸੋਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਮੇਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਮਾਨਿਨਂ ਸਮਰੇ ਦृਪ੍ਤਂ ਕृਤਵੈਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਦੋਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਰਥੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਯੋਧਯਤ੍ । ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਦੋਨਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਵਵृषਾਤੇ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृਤਿਨੌ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਯੋਧੇ—
ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਨਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਕੁਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਕੇਤੁਂ ਸਸ਼ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ; ਪਰ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ । ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਪਚੀਸ ਛੋਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ । ਤੁਰਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਬਾਣੈਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਵਾਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਜੈਯ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਯਤਮਾਨਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਹਦੇਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ਰੇਣ ਭृਤਸ਼ੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਉਹ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਤ੍ਰਾਸਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ, ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ।
ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ; ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਾਨਯੋਗ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਦਾ ਧਨੁ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਦ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਨੇ ਹੋਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ । ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਦਰਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਸੁਕਰਣਂ ਦृਢਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਡੋਣੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਡੋਣੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਰਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ । ਸ਼ਰਂ ਚੈਵ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ ਡੋਣੇ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸੋऽਸ੍ਯ ਕਾਯੇ ਨ੍ਯਮਞ੍ਜਤ। ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ । ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ੁਭृਸ਼ਂ ਰਣਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡੋਣੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਂ ਰਣੇ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਰਭਸਂ ਰਭਸੋ ਯੁਧਿ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਮਹਾਰਾਜ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੰਖ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌਮਦੱਤੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵੀਰੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਭੁਜਮ੍ । ਸਮਦਤ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਸਮਾਹਨਤ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵੀਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੌਮਦੱਤੀ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਸ੍ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦृਪ੍ਤਯੋਃ ਸਮਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਤੁ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਾਹਲੀਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਧृष੍ਟਕੇਤੁਮਮਰ੍षਣਃ । ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਤ੍
ਪਰ ਬਾਹਲੀਕਾ, ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।