ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਅਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਪਿਤਾ ਤੇऽਭਿਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਸ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ 'ਚੋਂ ਵਧ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਹ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਘੋਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਪਹਿਲ਼ੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲਗਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਜਿਗੀषੂਣਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਦਿਵਮੁਰ੍ਵੀ ਚ ਨਾਦਯਨ੍
ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸੀਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਲਸ਼ਙ੍ਖਰਵੈਃ ਸਹ । ਜਝਿਰੇ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਲਤ੍ਰਾਭਿਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪਾਦਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਡੋਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੋਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਟੋਟੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਗੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਬਭੂਵ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਃਕ
ਉਸ ਉੱਚੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤੇ ਮਨਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਧਾਯ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰੂਤਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਥ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਬਲੀ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਯੁਧਿ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮਭ੍ਯਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਯਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਕृਤਵਾਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਕੰਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਉੱਤੇ।
ਆਨਰ੍ਚ੍ਛਤੁਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤੌ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਦੋਨਾਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮਯੋਧਯਤ੍
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਦੋ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵੀਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕੋਸਲਰਾਜਾऽਸਾਵਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਵ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਤਿਤੇ ਰਥਸਾਰਥੌ। ਬृਹਦ੍ਬਲਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਸੋਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਮੇਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਮਾਨਿਨਂ ਸਮਰੇ ਦृਪ੍ਤਂ ਕृਤਵੈਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਦੋਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਰਥੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਯੋਧਯਤ੍ । ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਦੋਨਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਵਵृषਾਤੇ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृਤਿਨੌ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਯੋਧੇ—
ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ਭਾਰਤ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਨਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਕੁਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਵਿਧ੍ਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਕੇਤੁਂ ਸਸ਼ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ; ਪਰ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ । ਅਥੈਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਾਣਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਪਚੀਸ ਛੋਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਮਹਾਹਵੇ । ਤੁਰਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਬਾਣੈਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਵਾਭ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਪਰ ਤੇਰਾ ਅਜੈਯ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਕੁਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਯ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਯਤਮਾਨਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਹਦੇਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਮਹਾਰਣੇ। ਸ਼ਰੇਣ ਭृਤਸ਼ੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਉਹ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੌ । ਤ੍ਰਾਸਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈषਿਣੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ, ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ।
ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਮਦ੍ਰਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ; ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਾਨਯੋਗ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਦਾ ਧਨੁ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਪਾਸ੍ਯ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਦ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਨੇ ਹੋਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।