ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਥਮਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਜ੍ਯਾਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨੇ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਲਾਘਵਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਵੇਧਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ।
ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਧਨੁषਾਂ ਕੂਜਤਾਂ ਤਥਾ। ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸ਼ਰਾ ਦੀਪ੍ਤਾਜ੍ਯੋਤੀਂषੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਭਾਰਤ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਤਂ ਭੀਮਂ ਜ੍ਞਾਤਿਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਭੀਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨੇ ਤੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਰਣੇऽਤੀਵ ਪਟੇ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੇ ਇਵ
ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ । ਸਹਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਚਦਿष੍ਟਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਸਮਾਗਮਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧੀਯਤ ਚਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਵृਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਿਨਾਮਪਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਵੇषਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਅਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਪਿਤਾ ਤੇऽਭਿਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਸ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ 'ਚੋਂ ਵਧ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਹ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਘੋਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਪਹਿਲ਼ੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲਗਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਜਿਗੀषੂਣਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਦਿਵਮੁਰ੍ਵੀ ਚ ਨਾਦਯਨ੍
ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸੀਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਲਸ਼ਙ੍ਖਰਵੈਃ ਸਹ । ਜਝਿਰੇ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਲਤ੍ਰਾਭਿਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪਾਦਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਡੋਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੋਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਟੋਟੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਗੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਬਭੂਵ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਃਕ
ਉਸ ਉੱਚੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤੇ ਮਨਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਧਾਯ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰੂਤਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਥ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਬਲੀ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਨ੍ਭੀष੍ਮਂ ਨਾਕਮ੍ਪਯਦ੍ਯੁਧਿ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮਭ੍ਯਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਯਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਕृਤਵਾਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਕੰਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ—ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਉੱਤੇ।
ਆਨਰ੍ਚ੍ਛਤੁਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਘੋਰੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤੌ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਦੋਨਾਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਬਲੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਬृਹਦ੍ਬਲਮਯੋਧਯਤ੍
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਦੋ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵੀਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕੋਸਲਰਾਜਾऽਸਾਵਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਵ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਤਿਤੇ ਰਥਸਾਰਥੌ। ਬृਹਦ੍ਬਲਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਰ ਸੋਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੜ੍ਹਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਤਾਭ੍ਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਧ੍ਵਜਮੇਕੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਮੇਕੇਨ ਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਮਾਨਿਨਂ ਸਮਰੇ ਦृਪ੍ਤਂ ਕृਤਵੈਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਦੋਨਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਦੋਨਾਂ ਮਹਾਰਥੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਯੋਧਯਤ੍ । ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਦੋਨਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ।