ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਨਤਸ਼ਿਰਾਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਵਾਦਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਦृਢਵ੍ਰਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਲਜ੍ਜਾਨਤਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ'; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ। ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲੋਪਿ ਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ'; ਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂਤਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੇਟੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਯਾ ਸਮਾਗਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਸ ਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਹਾਬਲੀ, ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯੋਪਭੋਗਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਨ੍ਯਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਨਸ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਧਾਰਯਨ੍ਮਨਸ੍ਯੇਨਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਤਦੋਪਗृਹ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਪਿ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਮੈਥੁਨਂ ਚ ਵृਥਾ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮਮ੍
'ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਕਾਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਾਵੋ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।'
ਸਂਰਮ੍ਭਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਫੁਰਮਾਣੋष੍ਠਸਂਪੁਟਾ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਰਾਜਾਨਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਠ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਮਾਨਾ ਚ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਸਂਭृਤਂ ਤੇਜੋ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਉਸਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਜਾਨਾਮੀਤਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ।'
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵਾਨृਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਤ ਕਲ੍ਯਾਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
'ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਕਿਂ ਤੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਚੋਰੇਣਾਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਏਕੋऽਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਨ ਹृਚ੍ਛਯਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮੁਨਿਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਯੋ ਵੇਦਿਤਾ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਾਪਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਰੋषਿ
'ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਹਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਵਹੋ ਭਵੇਤ੍
'ਧਰਮ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ।'
ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਾਪਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਮਿਤਿ। ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਚੈਨਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਪੂਰੁषਃ
'ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਆਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਨਿਲੋऽਨਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਰਾਪੋ ਹृਦਯਂ ਯਮਸ਼੍ਚ। ਅਹਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਉਭੇ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਨਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਮ੍
ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਿਲ, ਯਮ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਮੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍। ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਯਮ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ, ਖੇਤ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਚ ਯਸ੍ਯੈष ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਂ ਯਮਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਅੰਦਰਲਾ ਗਵਾਹ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਯਮ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਵਮਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸੋ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਪਿ ਨ ਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਤਿ ਮਾਮੇਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਰ੍ਚਾਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰ੍ਚਯਸਿ ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਜਾਣੋ; ਮੈਂ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਪੂਜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦੁਪਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਂਸਦਿ। ਨਖਲ੍ਵਹਮਿਦਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਰੌਮਿ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ृਣੋषਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ?
ਯਦਿ ਮੇ ਯਾਚਮਾਨਾਯਾ ਵਚਨਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਤਧਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਾ ਤੇ ਵਿਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਾਯਾਂ ਪਤਿਃ ਸਂਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਦਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ। ਜਾਯਾਯਾਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਜਾਯਾਤ੍ਵਂ ਪੌਰਾਣਾਃ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।