ਹਯਾਨਾਂ ਹੇषਮਾਣਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਭਵਚ੍ਚਬ੍ਦਾਨ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਦਤਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਰਜ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕਿਆ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਸ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ । ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਨਦਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗਰਜ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਸ੍ਰੁਵੁਃ । ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇਕ ਮृਗਾਃ
ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ, ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਘੋਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਭ੍ਰਮਿਵ ਨਾਦਯਨ੍। ਵਿਭੀषਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਸ਼ਲਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥਸ੍ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਨृਪਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸਹਾ, ਸ਼ਲਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯੋ ਭੋਜਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਜਯੋਤਸੇਨ, ਭੋਜ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਇਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਮਹਾਚਾਪਾਨਿ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਆਦਦਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਅਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰਰ੍ਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਧਰਾਭृਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਥਮਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਜ੍ਯਾਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨੇ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਲਾਘਵਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਵੇਧਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ।
ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਧਨੁषਾਂ ਕੂਜਤਾਂ ਤਥਾ। ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸ਼ਰਾ ਦੀਪ੍ਤਾਜ੍ਯੋਤੀਂषੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਭਾਰਤ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਤਂ ਭੀਮਂ ਜ੍ਞਾਤਿਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਭੀਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨੇ ਤੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਰਣੇऽਤੀਵ ਪਟੇ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੇ ਇਵ
ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ । ਸਹਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਚਦਿष੍ਟਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਸਮਾਗਮਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧੀਯਤ ਚਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਵृਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਿਨਾਮਪਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਵੇषਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਅਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਪਿਤਾ ਤੇऽਭਿਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਸ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ 'ਚੋਂ ਵਧ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮਹ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਘੋਰਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਾਵਕਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਪਹਿਲ਼ੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲਗਾਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਜਿਗੀषੂਣਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਸਂਹ੍ਰਾਦੋ ਦਿਵਮੁਰ੍ਵੀ ਚ ਨਾਦਯਨ੍
ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸੀਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਲਸ਼ਙ੍ਖਰਵੈਃ ਸਹ । ਜਝਿਰੇ ਸਿਂਹਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਲਤ੍ਰਾਭਿਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪਾਦਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਡੋਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਥਾਪ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਕਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੋਤ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਟੋਟੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਦਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਗੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਬਭੂਵ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਃਕ
ਉਸ ਉੱਚੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤੇ ਮਨਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਧਾਯ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰੂਤਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਥ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪਿ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਧਿਆ।