ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਭੇਰੀਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਭਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ, ਤੇ ਗੋ-ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਸ਼ੰਖਾਂ ਫੂਕੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਮਾਮਕੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰਵਃਕ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਤਾਰਬੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਵੱਜਿਆ—ਕੁਰੁ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵ?
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ ਸੇਨਯਾ
ਰਾਜੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾ ਹਯਕੁਞ੍ਜਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ, ਝੰਝਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਆਰੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਾਰੀਆਂ, ਡੰਬੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਭਯੋਃਕ ਸੇਨਯੋਰ੍ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਵਯਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਭਰਿਆ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ ਸਮਾਗਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯੋਃ। ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਵਨਾਨਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਤਾਕੁਲਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਾਗਤਾਨਾਮਸ਼ਿਵੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ। ਬਭੂਵ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਸ਼੍ਚਮੂਨਾਂ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਾਨਾਮਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਅਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਮੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਗੋਵृषੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਭੜਕਦੇ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬृਂਹਿਤਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭੀਸਸੇਨਰਵੋऽਭ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ, ਇਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਬ ਗਈ।
ਹਯਾਨਾਂ ਹੇषਮਾਣਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਭਵਚ੍ਚਬ੍ਦਾਨ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਦਤਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਰਜ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕਿਆ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਸ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ । ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਨਦਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗਰਜ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਸ੍ਰੁਵੁਃ । ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇਕ ਮृਗਾਃ
ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ, ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਘੋਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਭ੍ਰਮਿਵ ਨਾਦਯਨ੍। ਵਿਭੀषਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਸ਼ਲਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥਸ੍ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਨृਪਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸਹਾ, ਸ਼ਲਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯੋ ਭੋਜਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਜਯੋਤਸੇਨ, ਭੋਜ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਇਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਮਹਾਚਾਪਾਨਿ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਆਦਦਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਅਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰਰ੍ਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਧਰਾਭृਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਥਮਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਜ੍ਯਾਤਲਨਿਃਸ੍ਵਨੇ। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਮ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।
ਲਾਘਵਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਵੇਧਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਾਨੁਤ੍ਸृਜਤਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ।
ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਧਨੁषਾਂ ਕੂਜਤਾਂ ਤਥਾ। ਵਿਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸ਼ਰਾ ਦੀਪ੍ਤਾਜ੍ਯੋਤੀਂषੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਭਾਰਤ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਤਂ ਭੀਮਂ ਜ੍ਞਾਤਿਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਭਾਰਤ, ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਭੀਮ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਾਯਚ੍ਛਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨੇ ਤੇ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲੇ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਰਣੇऽਤੀਵ ਪਟੇ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੇ ਇਵ
ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ । ਸਹਸੈਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਚਦਿष੍ਟਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਸਮਾਗਮਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧੀਯਤ ਚਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਵृਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਠੀ ਧੂੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਿਨਾਮਪਿ। ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਵੇषਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।