ਭਜਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਉਜਾਲੇ ਵਾਲੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਤਤੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਃ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ। ਜਗਾਮ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ
ਫਿਰ ਯੁਯੁਤ्सੁ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ, ਤੇ ਡੰਡੀ ਵੱਜਾ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਃਕ ਸਹਾਨੁਜਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਵਚਂ ਭੂਯੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ਕਨਕੋਞ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਮੁੜ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰਥਾਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵ੍ਯੂਹਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮੁੜ ਬਣਾਈ।
ਅਵਾਦਯਨ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰਾਨ੍ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਿਨੇਦੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਡੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਾਏ। ਵਧੀਆ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਪਾਈਆਂ।
ਰਥਸ੍ਥਾਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਰ੍ਜਹृषਿਰੇ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਨੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗੌਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਯਤਾਂ ਚ ਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਹृਦਂ ਚ ਕृਪਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਦਯਾਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਪਰਾਂ ਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਦੋਸਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਹਿਤਾਃ। ਵਾਚਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਾਂ ਮਨੋਹृਦਯਹਰ੍षਣਾਃ
ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਦੇ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ, ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਥਾ । ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤੇ ਸਗਦ੍ਗਦਾਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਰੋ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਭੇਰੀਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਭਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ, ਤੇ ਗੋ-ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਸ਼ੰਖਾਂ ਫੂਕੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਮਾਮਕੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰਵਃਕ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਤਾਰਬੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਵੱਜਿਆ—ਕੁਰੁ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵ?
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ ਸੇਨਯਾ
ਰਾਜੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾ ਹਯਕੁਞ੍ਜਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ, ਝੰਝਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਆਰੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਾਰੀਆਂ, ਡੰਬੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਭਯੋਃਕ ਸੇਨਯੋਰ੍ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਵਯਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਭਰਿਆ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ ਸਮਾਗਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯੋਃ। ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਵਨਾਨਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਤਾਕੁਲਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਾਗਤਾਨਾਮਸ਼ਿਵੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ। ਬਭੂਵ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਸ਼੍ਚਮੂਨਾਂ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਾਨਾਮਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਅਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਮੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਗੋਵृषੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਭੜਕਦੇ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬृਂਹਿਤਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭੀਸਸੇਨਰਵੋऽਭ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ, ਇਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਬ ਗਈ।
ਹਯਾਨਾਂ ਹੇषਮਾਣਾਨਾਮਨੀਕੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਭਵਚ੍ਚਬ੍ਦਾਨ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਦਤਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਭੀਮ ਦੀ ਗਰਜ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕਿਆ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਸ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਂ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ । ਜੀਮੂਤਸ੍ਯੇਵ ਨਦਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗਰਜ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮੁਸ੍ਰੁਵੁਃ । ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇਕ ਮृਗਾਃ
ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਡਰ ਕੇ, ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਘੋਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਭ੍ਰਮਿਵ ਨਾਦਯਨ੍। ਵਿਭੀषਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੋਦਰ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ । ਛਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮੇਘਾ ਇਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਦੁਃਸਹਃ ਸ਼ਲਃ । ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥਸ੍ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਣੋ ਨृਪਃ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸਹਾ, ਸ਼ਲਾ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯੋ ਭੋਜਃ ਸੌਮਦਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਵਿਕਰਨ ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਜਯੋਤਸੇਨ, ਭੋਜ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੌਮਦੱਤੀ, ਇਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਮਹਾਚਾਪਾਨਿ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਆਦਦਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਧਨੁ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਸੱਪ।
ਅਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਤਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਪਾਰਸ਼ਤ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਯੁਰਰ੍ਦਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਧਰਾਭृਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।