ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਰਾਧੇਯਮਾਹਵੇऽਭਿਜਗਾਮ ਵੈ। ਤਤ ਏਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਗਦਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਕਰ੍ਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਵੋषਾਤ੍ਕਿਲ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਰਯ ਰਾਧੇਯ ਯਾਵਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਰਣ, ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਤਾਣ-ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਵਰ ਲੈ।
ਹਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇ ਰਾਧੇਯ ਪੁਨਰੇष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਚੇਤ੍ਸਮਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਾਣਂ ਹਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਹਿਤੈषਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ਵ। ਮੈਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਮਝ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਭਾਰਤ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਰਜਃ । ਯੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਵृਣੋਤਿ ਤਮਹਂ ਵਰਯੇ ਸਾਹ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਉਚੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਥ ਲਈ।'
ਅਥ ਤਾਨ੍ਸਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਯੁਤਸੁ ਨੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਃ ਸਂਯੁਗੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਾਨ੍ । ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਯਦਿ ਮਾਂ ਵृਣੁषੇऽਨਘ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਵ ਭ੍ਰਾਤॄਨਪਣ੍ਡਿਤਾਨ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਚ ਬ੍ਰੂਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀਏ। ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਵृਣੋਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੜ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਜਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਉਜਾਲੇ ਵਾਲੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਤਤੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਃ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਤਾਂਸ੍ਤਵ। ਜਗਾਮ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ
ਫਿਰ ਯੁਯੁਤ्सੁ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ, ਤੇ ਡੰਡੀ ਵੱਜਾ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਃਕ ਸਹਾਨੁਜਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਵਚਂ ਭੂਯੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ਕਨਕੋਞ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਮੁੜ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰਥਾਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਤਤੋ ਵ੍ਯੂਹਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵ੍ਯੂਹਨ੍ਤ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਮੁੜ ਬਣਾਈ।
ਅਵਾਦਯਨ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰਾਨ੍ । ਸਿਂਹਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਿਨੇਦੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਡੰਬੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਾਏ। ਵਧੀਆ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਪਾਈਆਂ।
ਰਥਸ੍ਥਾਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਰ੍ਜਹृषਿਰੇ ਤਦਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਨੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗੌਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਯਤਾਂ ਚ ਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਹृਦਂ ਚ ਕृਪਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਦਯਾਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤਿषੁ ਪਰਾਂ ਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਦੋਸਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਹਿਤਾਃ। ਵਾਚਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਾਂ ਮਨੋਹृਦਯਹਰ੍षਣਾਃ
ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਦੇ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ, ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਥਾ । ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤੇ ਸਗਦ੍ਗਦਾਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਰੋ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮਹਾਭੇਰੀਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਭਾਨ੍ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਫਿਰ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਡੰਬੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ, ਤੇ ਗੋ-ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਸ਼ੰਖਾਂ ਫੂਕੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯੂਢੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਮਾਮਕੇष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰਵਃਕ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਤਾਰਬੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਵੱਜਿਆ—ਕੁਰੁ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵ?
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ ਸੇਨਯਾ
ਰਾਜੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਾ ਹਯਕੁਞ੍ਜਰਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਥੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ, ਝੰਝਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਆਰੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਾਰੀਆਂ, ਡੰਬੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ-ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਉਭਯੋਃਕ ਸੇਨਯੋਰ੍ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍। ਵਯਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽऽਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਭਰਿਆ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ ਸਮਾਗਮੇ ਪਾਣ੍ਡਵਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯੋਃ। ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨੀਵ ਵਨਾਨਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਤਾਕੁਲਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਾਗਤਾਨਾਮਸ਼ਿਵੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ। ਬਭੂਵ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਸ਼੍ਚਮੂਨਾਂ ਵਾਤੋਦ੍ਧੁਤਾਨਾਮਿਵ ਸਾਗਰਾਣਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਅਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਤੁਮੁਲੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਗੋਵृषੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਭੜਕਦੇ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਬृਂਹਿਤਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਭੀਸਸੇਨਰਵੋऽਭ੍ਯਭੂਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ, ਇਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਬ ਗਈ।