ਨ ਨੂਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਥਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭੀਤਮਲ੍ਪਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪਰਖਿਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਘੱਟ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਨ੍ । ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੇਲਾਨਿ ਦੁਧੁਵੁਸ਼੍ਚ ਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਏ।
ਵ੍ਯਨਿਨ੍ਦਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਸੋਦਰ੍ਯਂ ਸਹਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਨੇਨ ਹਿ
ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਠੱਟਾ ਮਜਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕੌਰਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਧਿਕ੍ਵृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਭਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਰੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਿਕਕਾਰ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਮੁੜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿ ਰਾਜਾऽਸੌ ਕਿਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਕਿਂ ਭੀਮਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਕਿਂ ਨੁ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਵਿਤਿ
ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਹੇਗਾ? ਭੀਸ਼ਮ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ? ਭੀਮ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਕਹੇਗਾ? ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੀ ਕਹਣਗੇ?
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਮਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਉਭਯੋ ਸੇਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਕृਤੇ ਤਦਾ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੋऽਵਗਾਹ੍ਯ ਚਮੂਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਕਾਰਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਾਜਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥੀਂ ਦਬਾ ਕੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਹ। ਅਨਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤ ਆਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਦੇ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯੁਧਿ ਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰੀਭਾਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਬਦਨਾਮੀ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ; ਜੰਗ ਕਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਪਾਂਡਵ। ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਵਰਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕਿਮਸ੍ਮਤ੍ਤੋऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਵਰ ਲੈ ਲੈ, ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋ ਦਾਸੋ ਦਾਸਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥੋ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਕੌਰਵੈਃ
ਇਨਸਾਨ ਧਨ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੈ; ਧਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਧਨ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲੀਬਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਭृਤੋऽਸ੍ਤ੍ਮ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਦਨ੍ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਹਾ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਧਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਹਿਤੈषੀ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਮੈष ਸਤਤਂ ਵਰਃ
ਮੇਰੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੜ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਤ੍ਰ ਸਾਹ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਕਾਮਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਕਥਂ ਜਯੇਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਏਤਨ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯ ਹਿਤਂ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਰਹੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ? ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ।
ਨੈਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੋ ਮਾਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਮਾਹਵੇ। ਵਿਜਯੇਤ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਤਿਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਵਧੋਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਰੇ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ।
ਨ ਸ੍ਮ ਤਂ ਤਾਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਯੋ ਜਯੇਤ ਮਾਮ੍। ਨ ਤਾਵਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋऽਪਿ ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਕੁਰੁ
ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ; ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਭੂਯਸ੍ਤਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇਨ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁੜ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦ੍ਰੋਣਮਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਕृਤ੍ਵਂ ਚਾਭਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਾਤ੍ਮਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਵਿਗਿਤਕਲ੍ਮषਃ । ਕਥਂ ਜਯੇ ਰਿਪੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਂਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰੀਭਾਵਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂ।
ਤਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਜਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਲੜ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਕਰਵਾਣਿ ਚ ਤੇ ਕਾਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਮਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਦ੍ਧਾਦਨ੍ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋ ਦਾਸੋ ਦਾਸਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥੋ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਕੌਰਵੈਃਕ
ਇਨਸਾਨ ਧਨ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੈ; ਧਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ—ਮੈਂ ਧਨ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕ੍ਲੀਬਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦਨ੍ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤਵਾਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਜਯੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗੇ—ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੜਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖ।
ਜਯਮਾਸ਼ਾਸ੍ਸ੍ਵ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਚ ਮਦ੍ਧਿਤਮ੍। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੜ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।