ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਗੁਣਾਨਪਿ। ਸਿਂਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਿਂਹਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ: ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਦੰਦ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਹੜਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ।
ਸਿਂਹੋਰਸ੍ਕਃ ਸਿਂਹਬਲਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮ੍ਯਯਮ੍। ਪृਥ੍ਵਂਸਃ ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਛਤ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਿਰਾ ਮਹਾਨ੍
ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਛਾਤੀ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਚੌੜੇ ਮੋਹੜੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਛਤਰੀ-ਵਾਂਗ ਸਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੀ।
ਪਾਣਿਪਾਦਤਲੇ ਰਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਵੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਸੋਭਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਆਕਾਰੇਣ ਚ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਪਿ ਤੇਜਸਾ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇਨ ਸਮੋ ਹ੍ਯੇष ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਭਾ, ਰੂਪ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਯੁਕ੍ਤਿਵਾਦਾਨਵੋਚਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਇਵ ਸਸ੍ਨੇਹਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍। ਪੌਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਵੇਸ਼੍ਮਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਸਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਕਾਰਣਾਤ੍
ਪਾਲੇਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਅਘृਣਾ ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚੀ, 'ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਪਣਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ।' ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵੇਦਿਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਸਹ ਤੇਨ ਕੁਮਾਰੇਣ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। `ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਰੁਣ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਨਤਸ਼ਿਰਾਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਵਾਦਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਦृਢਵ੍ਰਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਲਜ੍ਜਾਨਤਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ'; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ। ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲੋਪਿ ਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ'; ਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂਤਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੇਟੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਯਾ ਸਮਾਗਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਸ ਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਹਾਬਲੀ, ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯੋਪਭੋਗਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਨ੍ਯਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਨਸ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਧਾਰਯਨ੍ਮਨਸ੍ਯੇਨਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਤਦੋਪਗृਹ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਸੋऽਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਪਿ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਾਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਮੈਥੁਨਂ ਚ ਵृਥਾ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਮਮ੍
'ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਕਾਮਂ ਯਦ੍ਵਾਪੀਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਾਵੋ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।'
ਸਂਰਮ੍ਭਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਫੁਰਮਾਣੋष੍ਠਸਂਪੁਟਾ। ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀਵ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਰਾਜਾਨਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਠ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਮਾਨਾ ਚ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਪਸਾ ਸਂਭृਤਂ ਤੇਜੋ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਉਸਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਨ ਜਾਨਾਮੀਤਿ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ।'
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਵੇਦ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵਾਨृਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਤ ਕਲ੍ਯਾਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
'ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਕਿਂ ਤੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਚੋਰੇਣਾਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਏਕੋऽਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਨ ਹृਚ੍ਛਯਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮੁਨਿਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਯੋ ਵੇਦਿਤਾ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪਾਪਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਕਰੋषਿ
'ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'