ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਸਮੂਹੇ ਵੈ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਭਿਮੁਖੋ ਨृਪ
ਇਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨੋਵਾਚ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਭਾਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੋऽਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਯੇਤਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਨਸਾ ਪਤਾ ਹੈ,' ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਏष ਭੀष੍ਮਂ ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਗੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਰਿਭਿਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਗੁਰੂਨਨਨੁਮਾਨ੍ਯ ਯਃ। ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਪਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਬਿਨਾ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਸਨ।
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਨ੍ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ । ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕृष੍ਣੇऽਤ੍ਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਨ੍ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇऽਭਵਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਦੂਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਮਿਥਃ ਸਂਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰੇषੋ ਹਿ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੀਤ ਇਵਾਭ੍ਯੇਤਿ ਰਾਜਾਸੌ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਸੋਦਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਚਕਃ
ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਲੈਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧਨਞ੍ਜਯੇ ਕਥਂ ਨਾਥੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਚ ਵृਕੋਦਰੇ । ਨਕੁਲੇ ਸਹਦੇਵੇ ਚ ਭੀਤਿਰਭ੍ਯੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਜਦ ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ, ਨਕੁਲ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?
ਨ ਨੂਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਥਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭੀਤਮਲ੍ਪਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪਰਖਿਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਘੱਟ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵਾਨ੍ । ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੇਲਾਨਿ ਦੁਧੁਵੁਸ਼੍ਚ ਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਏ।
ਵ੍ਯਨਿਨ੍ਦਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸਸੋਦਰ੍ਯਂ ਸਹਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਨੇਨ ਹਿ
ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਠੱਟਾ ਮਜਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕੌਰਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਧਿਕ੍ਵृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਭਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਰੇਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਿਕਕਾਰ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਮੁੜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿ ਰਾਜਾऽਸੌ ਕਿਂ ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਕਿਂ ਭੀਮਃ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘੀ ਕਿਂ ਨੁ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਵਿਤਿ
ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਹੇਗਾ? ਭੀਸ਼ਮ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ? ਭੀਮ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਕੀ ਕਹੇਗਾ? ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੀ ਕਹਣਗੇ?
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਿਮਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਉਭਯੋ ਸੇਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਕृਤੇ ਤਦਾ
ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੋऽਵਗਾਹ੍ਯ ਚਮੂਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਾਮ੍ । ਭੀष੍ਮਮੇਵਾਭ੍ਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਕਾਰਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਰਾਜਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥੀਂ ਦਬਾ ਕੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਹ। ਅਨਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤ ਆਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਦੇ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯੁਧਿ ਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰੀਭਾਵਾਯ ਭਾਰਤ
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਬਦਨਾਮੀ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ; ਜੰਗ ਕਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਪਾਂਡਵ। ਜੋ ਹੋਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।
ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਵਰਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕਿਮਸ੍ਮਤ੍ਤੋऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਵਰ ਲੈ ਲੈ, ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋ ਦਾਸੋ ਦਾਸਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥੋ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਕੌਰਵੈਃ
ਇਨਸਾਨ ਧਨ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੈ; ਧਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਧਨ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਲੀਬਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਭृਤੋऽਸ੍ਤ੍ਮ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਦਨ੍ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰੁ ਘਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਹਾ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਧਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਹਿਤੈषੀ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਕੌਰਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਮੈष ਸਤਤਂ ਵਰਃ
ਮੇਰੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੜ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਤ੍ਰ ਸਾਹ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰੋਮਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਕਾਮਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਕਥਂ ਜਯੇਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭਵਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਏਤਨ੍ਮੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯ ਹਿਤਂ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਰਹੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ? ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇ।
ਨੈਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੋ ਮਾਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਮਾਹਵੇ। ਵਿਜਯੇਤ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਤਿਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਹਨ੍ਤ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਵਧੋਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਰੇ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸ।
ਨ ਸ੍ਮ ਤਂ ਤਾਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਯੋ ਜਯੇਤ ਮਾਮ੍। ਨ ਤਾਵਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੋऽਪਿ ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਕੁਰੁ
ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ; ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।