ਗੀਤਾ ਸੁਗੀਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹੈਃ । ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸੁਖਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੀ ਗੀਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਹਰਿਃ। ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਮਨੁਃ
ਗੀਤਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਮਨੁ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਗਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਗੀਤਾ, ਗੰਗਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, 'ਗ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਵਿਂਸ਼ਾਨਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਛੇ ਸੌ ਵੀਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਤਵੰਜਾ ਤੇ ਸੰਜਯ ਨੇ ਛਿਆਸਠ ਸ਼ਲੋਕ ਕਹੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਗੀਤਾਯਾ ਮਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਾਰਤਾਮृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਗੀਤਾਯਾ ਮਥਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ; ਇਹ ਗੀਤਾ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ, churn ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਗਾਣ੍ਡੀਵਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃਕ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਫਿਰੋਂ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੋਮਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚੈषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਵੀਰਾਃ ਸਾਗਰਸਂਭਵਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਸੋਮਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਤਤੋ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਭੇਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਤਬਲੇ ਤੇ ਗੋ-ਵਿਸ਼ਾਣੀਆਂ ਇਕਠੇ ਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਜਨਾਧਿਪ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ-ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਤਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਤੇ ਸੇਨੇ ਸ੍ਤਿਮਿਤੇ ਸਞ੍ਜੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਵੇਗੋ ਯਥੈਵੈਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਾਕਦੀਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਤ੍ਤੇ ਤੇ ਸੇਨੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦੇ ਜਨਸਂਸਦਿ । ਚਿਤ੍ਰੇ ਪਟ ਇਵਾਲੇਖ੍ਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਕੈਂਵਸ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤੇ। ਤੇ ਸੇਨੇ ਸਾਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇ ਨृਪ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਂ ਵੀਰੋ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਵਰਾਯੁਧਮ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮ੍ਯਾਮੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਧੀਰਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਭੁਖੋ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਤਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦਸ੍ਮਾਨਪਹਾਯ ਵੈ। ਪ੍ਰਦ੍ਮ੍ਯਾਮੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਵਚਾਯੁਧਃ। ਦਂਸ਼ਿਤੇष੍ਵਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਭਾਰਤ। ਭੀਮੇ ਦੁਨੋਤਿ ਹृਦਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਵ ਨੁ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਭੀਮ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖਦਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣਸਮੂਹੇ ਵੈ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਭਯੇ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਭਿਮੁਖੋ ਨृਪ
ਇਸ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨੋਵਾਚ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਭਾਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੋऽਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਯੇਤਿ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਨਸਾ ਪਤਾ ਹੈ,' ਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਏष ਭੀष੍ਮਂ ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਲ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਗੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਰਿਭਿਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਗੌਤਮ ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਗੁਰੂਨਨਨੁਮਾਨ੍ਯ ਯਃ। ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਸ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਪਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਬਿਨਾ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਸਨ।
ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਨ੍ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ । ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਵੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕृष੍ਣੇऽਤ੍ਰ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਮੂਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਨ੍ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇऽਭਵਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਦੂਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ । ਮਿਥਃ ਸਂਕਥਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰੇषੋ ਹਿ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੀਤ ਇਵਾਭ੍ਯੇਤਿ ਰਾਜਾਸੌ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਸੋਦਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਚਕਃ
ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਲੈਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧਨਞ੍ਜਯੇ ਕਥਂ ਨਾਥੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਚ ਵृਕੋਦਰੇ । ਨਕੁਲੇ ਸਹਦੇਵੇ ਚ ਭੀਤਿਰਭ੍ਯੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਜਦ ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ, ਨਕੁਲ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?