ਨ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਭੁਵਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਧ੍ਯੇष੍ਯਤੇ ਚ ਯ ਇਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਵਾਦਮਾਵਯੋਃ । ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨਾਹਮਿष੍ਟਃ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਇਸ ਧਰਮਕ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨਨਸੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦਪਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਸੋਪਿ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਦੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਯੈਕਾਗ੍ਰੇਣ ਚੇਤਸਾ । ਕਚ੍ਚਿਦਜ੍ਞਾਨਸਂਮੋਹਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯ
ਪਾਰਥ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ? ਧਨੰਜਯ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨष੍ਟੋ ਮੋਹਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾऽਚ੍ਯੁਤ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗਤਸਂਦੇਹਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਮੇਰਾ ਭਟਕਾਵਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਚ੍ਯੁਤ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਸ਼੍ਰੌषਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ।
ਵ੍ਯਾਸਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮਹਂ ਪਰਮ੍। ਯੋਗਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਥਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਯੋਗ ਖੁਦ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰੂਪਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਹਰੇਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਹਰੇ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਿਜਯੋ ਭੂਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਨੀਤਿਰ੍ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ, ਜਿੱਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਧਰਮਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਸੁਗੀਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹੈਃ । ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸੁਖਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੀ ਗੀਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਹਰਿਃ। ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਮਨੁਃ
ਗੀਤਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਮਨੁ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਗਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਗੀਤਾ, ਗੰਗਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, 'ਗ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਵਿਂਸ਼ਾਨਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਛੇ ਸੌ ਵੀਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਤਵੰਜਾ ਤੇ ਸੰਜਯ ਨੇ ਛਿਆਸਠ ਸ਼ਲੋਕ ਕਹੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਗੀਤਾਯਾ ਮਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਾਰਤਾਮृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਗੀਤਾਯਾ ਮਥਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ; ਇਹ ਗੀਤਾ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ, churn ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਗਾਣ੍ਡੀਵਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃਕ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਫਿਰੋਂ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੋਮਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚੈषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਵੀਰਾਃ ਸਾਗਰਸਂਭਵਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਸੋਮਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਤਤੋ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਭੇਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਤਬਲੇ ਤੇ ਗੋ-ਵਿਸ਼ਾਣੀਆਂ ਇਕਠੇ ਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਜਨਾਧਿਪ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ-ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਤਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਤੇ ਸੇਨੇ ਸ੍ਤਿਮਿਤੇ ਸਞ੍ਜੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਵੇਗੋ ਯਥੈਵੈਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਾਕਦੀਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਤ੍ਤੇ ਤੇ ਸੇਨੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦੇ ਜਨਸਂਸਦਿ । ਚਿਤ੍ਰੇ ਪਟ ਇਵਾਲੇਖ੍ਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁੰਦਰ ਕੈਂਵਸ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤੇ। ਤੇ ਸੇਨੇ ਸਾਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯੇ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇ ਨृਪ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਂ ਵੀਰੋ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਵਰਾਯੁਧਮ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮ੍ਯਾਮੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਉਤਾਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਧੀਰਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਭੁਖੋ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਤਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਦਸ੍ਮਾਨਪਹਾਯ ਵੈ। ਪ੍ਰਦ੍ਮ੍ਯਾਮੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਰਿਪੁਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਵਚਾਯੁਧਃ। ਦਂਸ਼ਿਤੇष੍ਵਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭ੍ਰਾਤॄਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਭਾਰਤ। ਭੀਮੇ ਦੁਨੋਤਿ ਹृਦਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਨ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ਕ੍ਵ ਨੁ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਭੀਮ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖਦਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?