ਯਦਹਙ੍ਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਮਿਥ੍ਯੈष ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ — 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਇਹ ਤੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਝੂਠਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਤੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵਜੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਵਸ਼ੋਪਿ ਤਤ੍
ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਦੇਸ਼ੇऽਰ੍ਜੁਨ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਾਨਿ ਮਾਯਯਾ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜੰਤਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਮਯਾ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਇष੍ਟੇऽਸਿ ਮੇ ਦृਢਮਿਤਿ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਸੁਣ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ । ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੇ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਮੇ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਇਦਂ ਤੇ ਨਾਤਪਸ੍ਕਾਯ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਚਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੇ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮਾਂ ਯੋऽਭ੍ਯਸੂਯਤਿ
ਇਹ ਬਚਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇष੍ਵਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਯਿ ਪਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਭੁਵਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਧ੍ਯੇष੍ਯਤੇ ਚ ਯ ਇਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਵਾਦਮਾਵਯੋਃ । ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਤੇਨਾਹਮਿष੍ਟਃ ਸ੍ਯਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਇਸ ਧਰਮਕ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨਨਸੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦਪਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਸੋਪਿ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਂ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਦੇਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਯੈਕਾਗ੍ਰੇਣ ਚੇਤਸਾ । ਕਚ੍ਚਿਦਜ੍ਞਾਨਸਂਮੋਹਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਸ੍ਤੇ ਧਨਂਜਯ
ਪਾਰਥ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ? ਧਨੰਜਯ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨष੍ਟੋ ਮੋਹਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾऽਚ੍ਯੁਤ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗਤਸਂਦੇਹਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਮੇਰਾ ਭਟਕਾਵਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਚ੍ਯੁਤ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯਹਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਸ਼੍ਰੌषਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੀ।
ਵ੍ਯਾਸਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨੇਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਮਹਂ ਪਰਮ੍। ਯੋਗਂ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਥਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਯੋਗ ਖੁਦ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਵਾਦਮਿਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਚ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਰੂਪਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਹਰੇਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਹृष੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੇ ਹਰੇ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਿਜਯੋ ਭੂਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਨੀਤਿਰ੍ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ, ਜਿੱਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਧਰਮਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਸੁਗੀਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹੈਃ । ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸੁਖਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯੀ ਗੀਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਹਰਿਃ। ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਮਨੁਃ
ਗੀਤਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਹਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਮਨੁ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਗੀਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਗਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਗੀਤਾ, ਗੰਗਾ, ਗਾਯਤਰੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, 'ਗ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਅੱਖਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
षਟ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਵਿਂਸ਼ਾਨਿ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਂ ਤੁ ਸਞ੍ਜਯਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਛੇ ਸੌ ਵੀਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਤਵੰਜਾ ਤੇ ਸੰਜਯ ਨੇ ਛਿਆਸਠ ਸ਼ਲੋਕ ਕਹੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲੋਕਮੇਕਂ ਗੀਤਾਯਾ ਮਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਾਰਤਾਮृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਗੀਤਾਯਾ ਮਥਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਾਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ; ਇਹ ਗੀਤਾ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ, churn ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਧਨਂਜਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਗਾਣ੍ਡੀਵਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਨਾਦਂ ਵ੍ਯਸृਜਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃਕ
ਫਿਰ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਫਿਰੋਂ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਛੱਡੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੋਮਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚੈषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਵੀਰਾਃ ਸਾਗਰਸਂਭਵਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ, ਸੋਮਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ।
ਤਤੋ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਕਚਾ ਗੋਵਿषਾਣਿਕਾਃ । ਸਹਸੈਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ ਭੇਰੀਆਂ, ਢੋਲ, ਤਬਲੇ ਤੇ ਗੋ-ਵਿਸ਼ਾਣੀਆਂ ਇਕਠੇ ਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਜਨਾਧਿਪ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸਮੀਯੁਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ-ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਸਭ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਤਦ੍ਵੈਸ਼ਸਂ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੇਖ ਸਕਣ।