ਯਦਗ੍ਰੇ ਚਾਨੁਬਨ੍ਧੇ ਚ ਸੁਖਂ ਮੋਹਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਦ੍ਰਾਲਸ੍ਯਪ੍ਰਮਾਦੋਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਤਾਭਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਸੁਖ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਤ, ਆਲਸ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਸੁਖ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਜੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਯਦੇਮਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਂਤਪ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸ੍ਵਭਾਵਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਜਲਾਊ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਮੋ ਦਮਸ੍ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਾਰ੍ਜਵਮੇਵ ਚ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਪ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸਿੱਧਾ-ਪਣ, ਗਿਆਨ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਾਂ ਹਨ।
ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਤੇਜੋ ਧृਤਿਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚਾਪ੍ਯਪਲਾਯਨਮ੍ । ਦਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍
ਹੌਸਲਾ, ਜੋਸ਼, ਧੀਰਜ, ਹੁਨਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੱਜਣਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰੀ—ਇਹ ਖ਼ਤਰੀ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਾਂ ਹਨ।
ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸ੍ਵਭਾਵਜਮ੍
ਖੇਤੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਾਂ ਹਨ; ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਰਤਾਂ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਭਿਰਤਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਥਾ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਨਵਃਕ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਵਿਗੁਣਃ ਪਰਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਾਤ੍ । ਸ੍ਵਭਾਵਨਿਯਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਲ੍ਵਿषਮ੍
ਆਪਣਾ ਧਰਮ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਪਰਾਏ ਧਰਮ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਹਜਂ ਕਰ੍ਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਦੋषਮਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਾ ਹਿ ਦੋषੇਣ ਧੂਮੇਨਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਵृਤਾਃ
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਕੰਮ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋਣ, ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨੁਕਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ । ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਰਮਤਾ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਥਾऽऽਪ੍ਨੇਤਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਯਾ ਪਰਾ
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਲਕੜੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧृਤ੍ਯਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਫ ਮਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ — ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ — ਛੱਡ ਕੇ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ,
ਵਿਵਿਕ੍ਤਸੇਵੀ ਲਧ੍ਵਾਸ਼ੀ ਯਤਕਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਬਲਂ ਦਰ੍ਪਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਘਮੰਡ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਮੇਰਾ-ਮੇਰਾ ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿਕ ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਮਦ੍ਤਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਣ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵਾਹਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮਭਿਜਾਨਾਤਿ ਯਾਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤਤੋ ਮਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਤੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ — ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕੀ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਸਦਾ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਮਦ੍ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਮਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਭਵ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜੀ; ਬੁਧੀ ਜੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖ।
ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਰਿष੍ਯਸਿ । ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਹਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਦਹਙ੍ਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਮਿਥ੍ਯੈष ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ — 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਇਹ ਤੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਝੂਠਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਤੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵਜੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਯਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਵਸ਼ੋਪਿ ਤਤ੍
ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਦੇਸ਼ੇऽਰ੍ਜੁਨ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਰੂਢਾਨਿ ਮਾਯਯਾ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜੰਤਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਮਯਾ । ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਤਦਸ਼ੇषੇਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਇष੍ਟੇऽਸਿ ਮੇ ਦृਢਮਿਤਿ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਸੁਣ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ । ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੇ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਮੇ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਇਦਂ ਤੇ ਨਾਤਪਸ੍ਕਾਯ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਚਾਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੇ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮਾਂ ਯੋऽਭ੍ਯਸੂਯਤਿ
ਇਹ ਬਚਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇष੍ਵਭਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਯਿ ਪਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।