ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਈ।
ਗਤਾਨ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਦਾਰਕਾਃ
ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਹਾਯੇਨ ਸਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵੈ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੌਰਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖਦੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸਨ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਚੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ, ਪ੍ਰਾਸਾਦ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਗਤ੍ਯਾ ਚ ਸਂਹੀਸਦृਸ਼ੀਂ ਕੋਕਿਲੇਨ ਸ੍ਵਰੇ ਸਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੈ।
ਮੁਖੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਦ੍ਮਾਲਯਾਸਮਾਮ੍। ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਕੁਨ੍ਦਸਦृਸ਼ੀਂ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸਮਤ੍ਵਚਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਕਰਾਨ੍ਤਮਿਤਮਧ੍ਯੈषਾ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਸਂਹਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕ-ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਨ।
ਜਘਨਂ ਸੁਵਿਸ਼ਾਲਂ ਵੈ ਊਰੂ ਕਰਿਕਰੋਪਮੌ। ਰਕ੍ਤਤੁਙ੍ਗਤਲੌ ਪਾਦੌ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੁਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦਿਵਾਗਤਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇऽਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਨਗਰੇ ਜਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ; ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਸੋਚਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਗੁਣਾਨਪਿ। ਸਿਂਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਿਂਹਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ: ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਦੰਦ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਹੜਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ।
ਸਿਂਹੋਰਸ੍ਕਃ ਸਿਂਹਬਲਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮ੍ਯਯਮ੍। ਪृਥ੍ਵਂਸਃ ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਛਤ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਿਰਾ ਮਹਾਨ੍
ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਛਾਤੀ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਚੌੜੇ ਮੋਹੜੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਛਤਰੀ-ਵਾਂਗ ਸਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੀ।
ਪਾਣਿਪਾਦਤਲੇ ਰਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਵੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਸੋਭਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਆਕਾਰੇਣ ਚ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਪਿ ਤੇਜਸਾ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇਨ ਸਮੋ ਹ੍ਯੇष ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਭਾ, ਰੂਪ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਯੁਕ੍ਤਿਵਾਦਾਨਵੋਚਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਇਵ ਸਸ੍ਨੇਹਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍। ਪੌਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਵੇਸ਼੍ਮਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਸਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਕਾਰਣਾਤ੍
ਪਾਲੇਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਅਘृਣਾ ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚੀ, 'ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਪਣਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ।' ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵੇਦਿਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਸਹ ਤੇਨ ਕੁਮਾਰੇਣ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। `ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਰੁਣ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਨਤਸ਼ਿਰਾਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਚ।' ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਵਾਦਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਦृਢਵ੍ਰਤਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਲਜ੍ਜਾਨਤਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ'; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ। ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲੋਪਿ ਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ'; ਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦਸ੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂਤਪ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੇਟੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਯਾ ਸਮਾਗਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਸ ਸਮਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਹਾਬਲੀ, ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰੋ।
ਤਸ੍ਯੋਪਭੋਗਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਨ੍ਯਾਸੁ ਭਾਰਤ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਨਸ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੁਖ-ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਧਾਰਯਨ੍ਮਨਸ੍ਯੇਨਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਤਦੋਪਗृਹ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚਿਰਂ ਸੁਖਮਵਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।