ਅਭਯਂ ਸਤ੍ਵਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਦਾਨਂ ਦਮਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤਪ ਆਰ੍ਜਵਮ੍
ਨਿਡਰਤਾ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਦਾਨ, ਸਨਯਮ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਤਪ ਤੇ ਸਚਾਈ—
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਪੈਸ਼ੁਨਮ੍ । ਦਯਾ ਭੂਤੇष੍ਵਲੋਲੁਤ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਦਵਂ ਹ੍ਰੀਰਚਾਪਲਮ੍
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਿਆਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਨਫਰਤ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਨਰਮੀ, ਲਾਜ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਹੋਣਾ—
ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਃ ਸ਼ੌਚਮਦ੍ਰੋਹੋ ਨਾਤਿਮਾਨਿਤਾ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਂਪਦਂ ਦੈਵੀਮਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਜੋਸ਼, ਮਾਫੀ, ਹੌਸਲਾ, ਸਫਾਈ, ਵੈਰ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣਾ—ਇਹ ਗੁਣ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦਮ੍ਭੋ ਦਰ੍ਪੋऽਭਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪਾਰੁष੍ਯਮੇਵ ਚ । ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਚਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥ ਸਂਪਦਮਾਸੁਰੀਮ੍
ਢੋਂਗ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਾਣ, ਗੁੱਸਾ, ਰੁਖਾਪਣ ਤੇ ਅਗਿਆਨ—ਇਹ ਗੁਣ ਆਸੁਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਦੈਵੀ ਸਂਪਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਿਬਨ੍ਧਾਯਾਸੁਰੀ ਮਤਾ। ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਸਂਪਦਂ ਦੈਵੀਮਭਿਜਾਤੋऽਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਦਿਵਿਆ ਗੁਣ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹਨ; ਆਸੁਰ ਗੁਣ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਵੌ ਭੂਤਸਰ੍ਗੌ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਵ ਆਸੁਰ ਏਵ ਚ। ਦੈਵੋ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ ਆਸੁਰਂ ਪਾਰ੍ਥ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਬਣਦੇ ਹਨ: ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਆਸੁਰ। ਦਿਵਿਆ ਗੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਆਸੁਰ ਗੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਜਨਾ ਨ ਵਿਦੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਨ ਸ਼ੌਚਂ ਨਾਪਿ ਚਾਚਾਰੋ ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਸੁਰ ਮਨੁੱਖ ਨਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਤਿਆਗ ਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾਂ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਨਾਂ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਚ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂ ਤੇ ਜਗਦਾਹੁਰਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਪਰਸ੍ਪਰਸਂਭੂਤਂ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਾਮਹੈਤੁਕਮ੍
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਚ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਨष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨੋऽਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਗਤੋऽਹਿਤਾਃ
ਇਹ ਸੋਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਗੁੰਮ, ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁष੍ਪੂਰਂ ਦਮ੍ਭਮਾਨਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਮੋਹਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਸਦ੍ਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇऽਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਅਤਿ ਲਾਲਚੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਢੋਂਗ, ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਝੂਠੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੰਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਪਰਿਮੇਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਨ੍ਤਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਾਮੋਪਭੋਗਪਰਮਾ ਏਤਾਵਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੱਕ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮੌਜ ਮਾਣਨ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਪਰਾਯਣਾਃ । ਈਹਨ੍ਤੋ ਕਾਮਭੋਗਾਰ੍ਥਮਨ੍ਯਾਯੇਨਾਰ੍ਥਸਂਚਯਾਨ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਮੌਜ ਲਈ, ਨਿਆਇਕ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਮਦ੍ਯ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਇਦਮਸ੍ਤੀਦਮਪਿ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਨਰ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨਚਾਹਾ ਵੀ ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਵੀ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ।
ਅਸੌ ਮਯਾ ਹਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਹਨਿष੍ਯੇ ਚਾਪਰਾਨਪਿ। ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਹਮਹਂ ਭੋਗੀ ਸਿਦ੍ਧੋऽਹਂ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਖੀ
ਉਹ ਵੈਰੀ ਮੈਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਤਾਜ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਫਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਆਢ੍ਯੋऽਭਿਜਨਵਾਨਸ੍ਮਿ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਯਾ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੋਦਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰ ਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਯਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੌਜ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨੇਕਚਿਤ੍ਤਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤ ਮੋਹਜਾਲਸਮਾਵृਤਾਃ । ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਃ ਕਾਮਭੋਗੇषੁ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇऽਸ਼ੁਚੌ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਘਿਰੇ, ਇੰਦਰੀ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਗੰਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਸਂਭਾਵਿਤਾਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾ ਧਨਮਾਨਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਯਜਨ੍ਤੇ ਨਾਮਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤੇ ਦਮ੍ਭੇਨਾਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਅੜੀਅਲ, ਧਨ ਤੇ ਮਾਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਨਾਂ-ਮਾਤਰ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਂ ਬਲਂ ਦਰ੍ਪਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਾਮਤ੍ਮਪਰਦੇਹੇषੁ ਪ੍ਰਦ੍ਵਿषਨ੍ਤੋऽਭ੍ਯਸੂਯਕਾਃ
ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ, ਘਮੰਡ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਹਂ ਦ੍ਵਿषਤਃ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਸਂਸਾਰੇषੁ ਨਰਾਧਮਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਜਸ੍ਰਮਸ਼ੁਭਾਨਾਸੁਰੀष੍ਵੇਵ ਯੋਨਿषੁ
ਉਹ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਰੂੜ, ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਮੰਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸੁਰੀਂ ਯੋਨਿਮਾਪਨ੍ਨਾ ਮੂਢਾ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਮਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਧਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੂਰਖ, ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਨਰਕਸ੍ਯੇਦਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਾਸ਼ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥਾ ਲੋਭਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਨਰਕ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਤੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਮੋਦ੍ਵਾਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਰਃ । ਆਚਰਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਮਕਾਰਤਃ। ਨ ਸ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸੁਖਂ ਨ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ, ਨ ਸਫਲਤਾ, ਨ ਉੱਚ ਦਰਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਕਰਣਯੋਗ ਤੇ ਨਾ ਕਰਣਯੋਗ ਦੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੀ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਤੁ ਕਾ ਕृष੍ਣ ਸਤ੍ਵਮਾਹੋ ਸਜਸ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ? ਕੀ ਉਹ ਸਤਵ, ਰਜ ਜਾਂ ਤਮ ਵਿਚ ਹਨ?
ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਭਵਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਦੇਹਿਨਾਂ ਸਾ ਸ੍ਵਭਾਵਜਾ। ਸਾਤ੍ਵਿਕੀ ਰਾਜਸੀ ਚੈਵ ਤਾਮਸੀ ਚੇਤਿ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ
ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਸਤਵ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ।
ਸਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਯੋऽਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਯੋ ਯਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਃ ਸ ਏਵ ਸਃ
ਹਰੇਕ ਦੀ ਭਰੋਸਾ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਜਿਹੀ ਭਰੋਸਾ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ।
ਯਜਨ੍ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਾਜਸਾਃ। ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਭੂਤਗਣਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਜਨ੍ਤੇ ਤਾਮਸਾ ਜਨਾਃ
ਸਤਵ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਜ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ; ਹੋਰ, ਤਮ ਵਾਲੇ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਹਿਤਂ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਤਪੋ ਜਨਾਃ । ਦਮ੍ਭਾਹਙ੍ਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਮਰਾਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਵਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ, ਲਗਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਕਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਮਚੇਤਸਃ। ਮਾਂ ਚੈਵਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਾਸੁਰਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍
ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ, ਅਸਮਝ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ।