ਤਮਸ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਜਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੋਹਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਮਾਦਾਲਸ੍ਯਨਿਦ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਭਾਰਤ
ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਆਲਸ ਤੇ ਨੀਂਦ ਰਾਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਤ੍ਵਂ ਸੁਖੇ ਸਂਜਯਤਿ ਰਜਃ ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ । ਜ੍ਞਾਨਮਾਵृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਮਃ ਪ੍ਰਮਾਦੇ ਸਂਜਯਤ੍ਯੁਤ
ਸਤਵ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੁਖ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਜੋ ਕਰਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਪਰ ਤਮੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚਾਭਿਭੂਯ ਸਤ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ। ਰਜਃ ਸਤ੍ਵਂ ਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਮਃ ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਸਤਵ ਰਜੋ ਤੇ ਤਮੋ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਰਜੋ ਸਤਵ ਤੇ ਤਮੋ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਮੋ ਵੀ ਸਤਵ ਤੇ ਰਜੋ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼ ਉਪਜਾਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਦਾ ਤਦਾ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਵृਦ੍ਧਂ ਸਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਸਤਵ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੋਭਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰਾਰਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮਣਾਮਸ਼ਮਃ ਸ੍ਪृਹਾ । ਰਜਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵृਦ੍ਧੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਲਾਲਚ, ਚੁਸਤਤਾ, ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਜੋ ਵਧਣ ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਾਦੋ ਮੋਹ ਏਵ ਚ । ਤਮਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵृਦ੍ਧੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਅੰਧਕਾਰ, ਸੁਸਤਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਭਟਕਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਮੋ ਵਧਣ ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ।
ਯਦਾ ਸਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇ ਤੁ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਤਿ ਦੇਹਭृਤ੍ । ਤਦੋਤ੍ਤਮਵਿਦਾਂ ਲੋਕਾਨਮਲਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਤਵ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੀਵ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਨ।
ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਸਙ੍ਗਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਤਥਾ ਪ੍ਰਲੀਨਸ੍ਤਮਸਿ ਮੂਢਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਰਜੋ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਮੋ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਃ ਸੁਕृਤਸ੍ਯਾਹੁਃ ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਫਲਮ੍। ਰਜਸਸ੍ਤੁ ਫਲਂ ਦੁਃਖਮਜ੍ਞਾਨਂ ਤਮਸਃ ਫਲਮ੍
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਵਿਤਰ ਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਜੋ ਦਾ ਫਲ ਦੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਤਮੋ ਦਾ ਫਲ ਅਗਿਆਨ ਹੈ।
ਸਤ੍ਵਾਤ੍ਸਂਜਾਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਰਜਸੋ ਲੋਭ ਏਵ ਚ। ਪ੍ਰਮਾਦਮੋਹੌ ਤਮਸੋ ਭਵਤੋऽਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਸਤਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਜੋ ਤੋਂ ਲਾਲਚ। ਤਮੋ ਤੋਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ, ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਰਾਜਸਾਃ । ਜਘਨ੍ਯਗੁਣਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਾ ਅਘੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਾਮਸਾਃ
ਸਤਵ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਜੋ ਵਾਲੇ ਵਿਚਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਤਮੋ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਗੁਣੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਯਦਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਗੁਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਦ੍ਭਾਵਂ ਸੋऽਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨੇਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਤ੍ਰੀਨ੍ਦੇਹੀ ਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਾਨ੍ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਦੁਃਖੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਮृਤਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਜੀਵ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਰ੍ਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਗੁਣਾਨੇਤਾਨੀਤੋ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਕਿਮਾਚਾਰਃ ਕਥਂ ਚੈਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਗੁਣਾਨਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਮੋਹਮੇਵ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਹ ਚਾਨਣ, ਚੁਸਤਤਾ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਆਉਣ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਦਾਸੀਨਵਦਾਸੀਨੋ ਗੁਣੈਰ੍ਯੋ ਨ ਵਿਚਾਲ੍ਯਤੇ । ਗੁਣਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯੋऽਵਤਿष੍ਠਤਿ ਨੇਙ੍ਗਤੇ
ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ—ਉਹ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ । ਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੋ ਧੀਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਸਂਸ੍ਤੁਤਿਃ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁੱਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ—
ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਸ੍ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਰਿਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ । ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਗੁਣਾਤੀਤਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਯੋऽਵ੍ਯਭਿਚਾਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਸੇਵਤੇ । ਸ ਗੁਣਾਨ੍ਸਮਤੀਤ੍ਯੈਤਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਹਮਮृਤਸ੍ਯਾਵ੍ਯਯਸ੍ਯ ਚ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੁਖਸ੍ਯੈਕਾਨ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਦਾ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਤੇ ਪੂਰਨ ਸੁੱਖ ਦਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੂਲਮਧਃਸ਼ਾਖਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਵ੍ਯਯਮ੍। ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਯਸ੍ਤਂ ਵੇਦ ਸ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰਿਖ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ ਹਨ ਤੇ ਡਿੱਠੀਆਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਵ੍ਰਿਖ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾ ਗੁਣਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਵਿषਯਪ੍ਰਵਾਲਾਃ । ਅਧਸ਼੍ਚ ਮੂਲਾਨ੍ਯਨੁਸਂਤਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਨੁਬਨ੍ਧੀਨਿ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ
ਉਸ ਵ੍ਰਿਖ਼ ਦੀਆਂ ਡਿੱਠੀਆਂ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਰੂਪਮਸ੍ਯੇਹ ਤਥੋਪਲਭ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਤੋ ਨ ਚਾਦਿਰ੍ਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮੇਨਂ ਸੁਵਿਰੂਢਮੂਲ- ਮਸਙ੍ਗਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦृਢੇਨ ਛਿਤ੍ਵਾ
ਇਸ ਵ੍ਰਿਖ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਆਧਾਰ; ਇਸ ਗੂੜ੍ਹ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਵਿਰਕਤੀ ਦੀ ਕਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ—
ਤਤਃ ਪਦਂ ਤਤ੍ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਿਤਵ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਭੂਯਃ । ਤਮੇਵ ਚਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਯਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਪੁਰਾਣੀ
ਉਸ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਮੂਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਚਲਣ ਚੱਲੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਨਮੋਹਾ ਜਿਤਸਙ੍ਗਦੋषਾ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮਾਃ । ਦ੍ਵਦ੍ਵੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਦੁਃਖਸਂਜ੍ਞੈ- ਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਮੂਢਾਃ ਪਦਮਵ੍ਯਯਂ ਤਤ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗAttachment ਦੀ ਖਾਮੀ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਤਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਦ੍ਭਾਸਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੋ ਨ ਪਾਵਕਃ । ਯਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤਦ੍ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਮਮ
ਉਹ ਥਾਂ ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਚੰਦ ਦੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਨਿਵਾਸ ਹੈ।
ਮਮੈਵਾਂਸ਼ੋ ਜੀਵਲੋਕੇ ਜੀਵਭੂਤਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਮਨਃषष੍ਠਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਾਨਿ ਕਰ੍षਤਿ
ਮੇਰਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਤੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਾਮਤੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵੈਤਾਨਿ ਸਂਯਾਤਿ ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਾਨਿਵਾਸ਼ਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਰਸਨਂ ਘ੍ਰਾਣਮੇਵ ਚ। ਅਧਿष੍ਠਾਯ ਮਨਸ਼੍ਚਾਯਂ ਵਿषਯਾਨੁਪਸੇਵਤੇ
ਕੰਨ, ਅੱਖ, ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ, ਜੀਭ ਤੇ ਨੱਕ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾऽਪਿ ਭੁਞ੍ਜਾਨਂ ਵਾ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਮੂਢਾ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਂਦਾ, ਟਿਕਦਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂੜ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।