ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षੀਨਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਭਿਵਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਯਮ੍। ਏਵਂ ਯੇ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪੌਰਵਮ੍। ਹੈਮਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਮਿਵ ਕੁਮਾਰਂ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਪੌਰਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ, ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇ ਕੇਚਿਦਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੂਢਾਃ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਾਨਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਪਰ ਕੁਝ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਵਿਰੂਪਿਣਃ। ਵਿਨਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਰ ਦੇ ਰੂਪ-ਹੀਣ ਸਨ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਸਾਚ ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ। ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਭੂਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਨ੍ਧਮਨੀਸਨ੍ਤਤਾਨਪਿ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਛਾਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਨਸਾਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈਆਂ—
ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਙ੍ਗਜਟਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘਦਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰੂਦਰਾਨ੍। ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਕਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਹਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਗਰਾਃ
ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੇ ਜਟਾਂ, ਲੰਬੇ ਦੰਦ, ਸੁੱਕੇ ਚਿਹਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਰੀ ਹੱਸ ਪਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਗਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਸਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਵਾਕ ਕਿਹਾ:
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾ। ਪੁਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਆਦਰਨੀਯ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ: 'ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ'—ਇਹੀ ਆਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨਗਰਂ ਦੁਰ੍ਜਨੈਰ੍ਵृਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ਨਗਰੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਹਨ? ਜਿਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਹਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਗਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚੱਲ ਪਈ।
ਗਤਾਨ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਦਾਰਕਾਃ
ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਹਾਯੇਨ ਸਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵੈ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੌਰਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖਦੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸਨ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਚੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ, ਪ੍ਰਾਸਾਦ, ਮੰਦਰ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਗਤ੍ਯਾ ਚ ਸਂਹੀਸਦृਸ਼ੀਂ ਕੋਕਿਲੇਨ ਸ੍ਵਰੇ ਸਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਸੋਭਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੈ।
ਮੁਖੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਦ੍ਮਾਲਯਾਸਮਾਮ੍। ਸ੍ਮਿਤੇਨ ਕੁਨ੍ਦਸਦृਸ਼ੀਂ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸਮਤ੍ਵਚਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਕਰਾਨ੍ਤਮਿਤਮਧ੍ਯੈषਾ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਸਂਹਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕ-ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਨ।
ਜਘਨਂ ਸੁਵਿਸ਼ਾਲਂ ਵੈ ਊਰੂ ਕਰਿਕਰੋਪਮੌ। ਰਕ੍ਤਤੁਙ੍ਗਤਲੌ ਪਾਦੌ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੁਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦਿਵਾਗਤਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇऽਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਨਗਰੇ ਜਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ; ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਸੋਚਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਗੁਣਾਨਪਿ। ਸਿਂਹੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਿਂਹਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ: ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਦੰਦ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮੋਹੜਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ।
ਸਿਂਹੋਰਸ੍ਕਃ ਸਿਂਹਬਲਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮ੍ਯਯਮ੍। ਪृਥ੍ਵਂਸਃ ਪृਥੁਵਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਛਤ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਿਰਾ ਮਹਾਨ੍
ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਛਾਤੀ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਚੌੜੇ ਮੋਹੜੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਛਤਰੀ-ਵਾਂਗ ਸਿਰ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸੀ।
ਪਾਣਿਪਾਦਤਲੇ ਰਕ੍ਤੋ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ। ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼ਣਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਵੀ ਲਾਲ ਸੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਸੋਭਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਆਕਾਰੇਣ ਚ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਪਿ ਤੇਜਸਾ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇਨ ਸਮੋ ਹ੍ਯੇष ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਭਾ, ਰੂਪ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਯੁਕ੍ਤਿਵਾਦਾਨਵੋਚਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਇਵ ਸਸ੍ਨੇਹਾ ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮ੍। ਪੌਰਾਣਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਵੇਸ਼੍ਮਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਸਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਕਾਰਣਾਤ੍
ਪਾਲੇਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਚ ਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਸਮਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਅਘृਣਾ ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਮ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਲਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚੀ, 'ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਸ਼ਰਮ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਪਣਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ।' ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵੇਦਿਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਸਹ ਤੇਨ ਕੁਮਾਰੇਣ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। `ਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਰੁਣ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।