ਨ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਾਧ੍ਯਯਨੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈ- ਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਃ । ਏਵਂਰੂਪਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਂ ਨृਲੋਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਕਰਮਾਂ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਮਾ ਤੇ ਵ੍ਯਥਾ ਮਾ ਚ ਵਿਮੂਢਭਾਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਘੋਰਮੀਦृਙ੍ਭਮੇਦਮ੍ । ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦੇਵ ਮੇ ਰੂਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ। ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੂਯਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਚ ਭੀਤਮੇਨਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸੌਮ੍ਯਵਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਦਂ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਤਵ ਸੌਮ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਇਦਾਨੀਮਸ੍ਮਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸਚੇਤਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਸੰਭਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੁਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਯਨ੍ਮਮ। ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇ en ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਚੇਜ੍ਯਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯ ਏਵਂਵਿਧੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਮਾਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਨ੍ਯਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਮੇਵਂਵਿਧੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਮਤ੍ਪਰਮੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਯਃ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਏਵਂ ਸਤਤਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਕੇ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ ਤੇ ਅਵਿਆਕਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ?
ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋ ਯੇ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯੋਪੇਤਾਸ੍ਤੇ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਤਮਾ ਮਤਾਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਰਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਕੂਟਸ੍ਥਮਚਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ, ਨਿਰਵਚਨ, ਅਵਿਆਕਤ, ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਗੋਚਰ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃਕ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ੋऽਧਿਕਤਰਸ੍ਤੇषਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਹਿ ਗਦਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਦੇਹਵਦ੍ਭਿਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਵਿਆਕਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਵਿਆਕਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ।
ਯੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਾਃ । ਅਨਨ੍ਯੇਨੈਵ ਯੋਗੇਨ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਨਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਮਹਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍। ਭਵਾਮਿ ਨ ਚਿਰਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼ਿਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਯ੍ਯੇਵ ਮਨ ਆਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮਯਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯ । ਨਿਵਸਿष੍ਯਸਿ ਮਯ੍ਯੇਵ ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਂਸ਼ਕਯਃ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਾਸਯੋਗੇਨ ਤਤੋ ਮਾਮਿਚ੍ਛਾऽऽਪ੍ਤੁਂ ਧਨਂਜਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਭ੍ਯਾਸੇऽਪ੍ਯਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਪਰਮੋ ਭਵ। ਮਦਰ੍ਥਮਪਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਯ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਥੈਤਦਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਦ੍ਯੋਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਂ ਤਤਃ ਕੁਰੁ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਮਭ੍ਯਾਸਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਭਿਆਸ ਨਾਲੋਂ ਗਿਆਨ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲੋਂ ਧਿਆਨ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾਲੋਂ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਤਿਆਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮੈਤ੍ਰਃ ਕਰੁਣ ਏਵ ਚ। ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਂਕਾਰਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਃ ਕ੍ਸ਼ਮੀ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮ ਹੈ ਤੇ ਮਾਫ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸਤਤਂ ਯੋਗੀ ਯਤਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਮਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਲੋਕੋ ਲੋਕਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜਤੇ ਚ ਯਃ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਭਯੋਦ੍ਵੇਗੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ, ਈਰਖਾ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ ਉਦਾਸੀਨੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ । ਸਰ੍ਵਾਰਮ੍ਭਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਯੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਚਤੁਰ, ਨਿਰਲੇਪ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਯਃ ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ । ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸੁਖਦੁਃਖੇषੁ ਸਮਃ ਸਙ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਠੰਢ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮ ਹੈ ਤੇ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—
ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਮੌਨੀ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਯੇਨ ਕੇਨ ਚਿਤ੍ । ਅਨਿਕੇਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਤਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਨਿੰਦਾ-ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਘਰ-ਵਿਹੂਣ, whose ਮਨ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਮृਤਮਿਦਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾ ਮਤ੍ਪਰਮਾ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇऽਤੀਵ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਕਸਦ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਅਮਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮੇਵ ਚ। ਏਤਦ੍ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ। ਏਤਦ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਇਹ ਸਰੀਰ 'ਖੇਤਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।