ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣ- ਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਮ੍ । ਵੇਤ੍ਤਾऽਸਿ ਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਪਰਂ ਚ ਧਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਰੂਪ
ਤੂੰ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰ੍ਯਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ। ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇऽਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍ਵਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਹੈਂ; ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਥ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਤ ਏਵ ਸਰ੍ਵ। ਅਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਤੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਃ
ਸਮ੍ਹੇਤ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ! ਤੇਰੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਬਹਾਦਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ।
ਸਖੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਭਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹੇ ਯਾਦਵ ਹੇ ਸਖੇਤਿ। ਅਜਾਨਤਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਤਵੇਦਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਵਾऽਪਿ
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਬੇਧਿਆ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ — 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਯਾਦਵ, ਹੇ ਦੋਸਤ' — ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ,
ਯਚ੍ਚਾਪਹਾਸਾਰ੍ਥਮਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਜਨੇषੁ । ਏਕੋऽਥਵਾਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤ ਤਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਖੇਡ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ, ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਣਗਣ।
ਪਿਤਾਸਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਗੁਰੁਰ੍ਗਰੀਯਾਨ੍। ਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋऽਸ੍ਤ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇऽਪ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਧ ਕੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਮੀਸ਼ਮੀਡ੍ਯਮ੍ । ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖੇਵ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵ ਸੋਢੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਮ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਹृषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯੇਨ ਚ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨੋ ਮੇ। ਤਦੇਵ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਦੇਵ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਿਖਾ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਿਨਂ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤ- ਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਹਂ ਤਥੈਵ। ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੇਨ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋ ਭਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂ, ਮਕਟ ਪਹਿਨੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨੇਦਂ ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍। ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਮਾਦ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੇਨ ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮ੍
ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਹੈ—ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ—ਇਹ ਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਾਧ੍ਯਯਨੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈ- ਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਃ । ਏਵਂਰੂਪਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਂ ਨृਲੋਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਕਰਮਾਂ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਮਾ ਤੇ ਵ੍ਯਥਾ ਮਾ ਚ ਵਿਮੂਢਭਾਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਘੋਰਮੀਦृਙ੍ਭਮੇਦਮ੍ । ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦੇਵ ਮੇ ਰੂਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ। ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੂਯਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਚ ਭੀਤਮੇਨਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸੌਮ੍ਯਵਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਦਂ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਤਵ ਸੌਮ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਇਦਾਨੀਮਸ੍ਮਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸਚੇਤਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਸੰਭਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੁਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਯਨ੍ਮਮ। ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇ en ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਚੇਜ੍ਯਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯ ਏਵਂਵਿਧੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਮਾਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਨ੍ਯਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਮੇਵਂਵਿਧੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਮਤ੍ਪਰਮੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਯਃ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਏਵਂ ਸਤਤਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਕੇ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ ਤੇ ਅਵਿਆਕਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ?
ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋ ਯੇ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯੋਪੇਤਾਸ੍ਤੇ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਤਮਾ ਮਤਾਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਰਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਕੂਟਸ੍ਥਮਚਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ, ਨਿਰਵਚਨ, ਅਵਿਆਕਤ, ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਗੋਚਰ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਂਨਿਯਮ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃਕ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ੋऽਧਿਕਤਰਸ੍ਤੇषਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਹਿ ਗਦਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਦੇਹਵਦ੍ਭਿਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਵਿਆਕਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਵਿਆਕਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੈ।
ਯੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਾਃ । ਅਨਨ੍ਯੇਨੈਵ ਯੋਗੇਨ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤ ਉਪਾਸਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਨਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਮਹਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍। ਭਵਾਮਿ ਨ ਚਿਰਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼ਿਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਯ੍ਯੇਵ ਮਨ ਆਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮਯਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯ । ਨਿਵਸਿष੍ਯਸਿ ਮਯ੍ਯੇਵ ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਂਸ਼ਕਯਃ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਾਸਯੋਗੇਨ ਤਤੋ ਮਾਮਿਚ੍ਛਾऽऽਪ੍ਤੁਂ ਧਨਂਜਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੂੰ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਭ੍ਯਾਸੇऽਪ੍ਯਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਪਰਮੋ ਭਵ। ਮਦਰ੍ਥਮਪਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਯ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਥੈਤਦਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਦ੍ਯੋਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਂ ਤਤਃ ਕੁਰੁ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਮਭ੍ਯਾਸਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਅਭਿਆਸ ਨਾਲੋਂ ਗਿਆਨ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲੋਂ ਧਿਆਨ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾਲੋਂ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਤਿਆਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।