ਯਥਾ ਨਦੀਨਾਂ ਬਹਵੋऽਮ੍ਬੁਵੇਗਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ। ਤਥਾ ਤਵਾਮੀ ਨਰਲੋਕਵੀਰਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਕ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਵਿਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਤੇਰੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮृਦ੍ਧਵੇਗਾਃ । ਤਥੈਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾ- ਸ੍ਤਵਾਪਿ ਵਕ੍ਰਾਣਿ ਸਮृਦ੍ਧਵੇਗਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਾਸ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਲੇਲਿਹ੍ਯਸੇ ਗ੍ਰਸਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍ਵਦਨੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃਕ । ਤੇਜੋਭਿਰਾਪੂਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਸਮਗ੍ਰਂ ਭਾਸਸ੍ਤਵੋਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਕੋ ਭਵਾਨੁਗ੍ਰਰੂਪੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਾਦ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਿਹਰ ਕਰ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲੋऽਸ੍ਮਿ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਿਹ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ। ऋਤੇऽਪਿ ਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਯੋਧਾਃ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੋ ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਯਸ਼ੋ ਲਭਸ੍ਵ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਮ੍। ਮਯੈਵੈਤੇ ਨਿਹਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਭਵ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਠ! ਸ਼ਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ! ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਯੋਧਵੀਰਾਨ੍। ਮਯਾ ਹਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਮਾਵ੍ਯਥਿष੍ਠਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜੇਤਾਨਿ ਰਣੇ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਯਦਰਥ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਲੜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵੇਪਮਾਨਃ ਕਿਰੀਟੀ। ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਯ ਏਵਾਹ ਕृष੍ਣਂ ਸਗਦ੍ਗਦਂ ਭੀਤਭੀਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਤਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤ੍ਯਨੁਰਜ੍ਯਤੇ ਚ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭੀਤਾਨਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ
ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤੇ ਨ ਨਮੇਰਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਗਰੀਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਪ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ। ਅਨਨ੍ਤ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸਦਸਤ੍ਤਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਆਦਿ ਸਰੋਤ ਹੈਂ? ਹੇ ਅਨੰਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ।
ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣ- ਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਮ੍ । ਵੇਤ੍ਤਾऽਸਿ ਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਪਰਂ ਚ ਧਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਰੂਪ
ਤੂੰ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰ੍ਯਮੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ। ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇऽਤੁ ਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍ਵਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਹੈਂ; ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਥ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਤ ਏਵ ਸਰ੍ਵ। ਅਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋषਿ ਤਤੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਃ
ਸਮ੍ਹੇਤ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ! ਤੇਰੀ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਬਹਾਦਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ।
ਸਖੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਭਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹੇ ਯਾਦਵ ਹੇ ਸਖੇਤਿ। ਅਜਾਨਤਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਤਵੇਦਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਵਾऽਪਿ
ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਬੇਧਿਆ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ — 'ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਯਾਦਵ, ਹੇ ਦੋਸਤ' — ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ,
ਯਚ੍ਚਾਪਹਾਸਾਰ੍ਥਮਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਿ ਵਿਹਾਰਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਜਨੇषੁ । ਏਕੋऽਥਵਾਪ੍ਯਚ੍ਯੁਤ ਤਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਮਪ੍ਰਮੇਯਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਖੇਡ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ, ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਣਗਣ।
ਪਿਤਾਸਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਗੁਰੁਰ੍ਗਰੀਯਾਨ੍। ਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋऽਸ੍ਤ੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇऽਪ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਧ ਕੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਮੀਸ਼ਮੀਡ੍ਯਮ੍ । ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖੇਵ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵ ਸੋਢੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਮ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਹृषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯੇਨ ਚ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨੋ ਮੇ। ਤਦੇਵ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਦੇਵ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਿਖਾ; ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਿਨਂ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤ- ਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਹਂ ਤਥੈਵ। ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੇਨ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋ ਭਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂ, ਮਕਟ ਪਹਿਨੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨੇਦਂ ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍। ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਮਾਦ੍ਯਂ ਯਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੇਨ ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮ੍
ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਹੈ—ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ—ਇਹ ਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਵੇਦ ਯਜ੍ਞਾਧ੍ਯਯਨੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈ- ਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਃ । ਏਵਂਰੂਪਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਂ ਨृਲੋਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੇਨ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਕਰਮਾਂ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਮਾ ਤੇ ਵ੍ਯਥਾ ਮਾ ਚ ਵਿਮੂਢਭਾਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਘੋਰਮੀਦृਙ੍ਭਮੇਦਮ੍ । ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦੇਵ ਮੇ ਰੂਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ। ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖ।
ਇਤ੍ਯਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੂਯਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਚ ਭੀਤਮੇਨਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸੌਮ੍ਯਵਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਦਂ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਤਵ ਸੌਮ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਇਦਾਨੀਮਸ੍ਮਿ ਸਂਵृਤ੍ਤਃ ਸਚੇਤਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਗਤਃ
ਤੇਰਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਸੰਭਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੁਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਯਨ੍ਮਮ। ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇ en ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਤਪਸਾ ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਚੇਜ੍ਯਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯ ਏਵਂਵਿਧੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਮਾਂ ਯਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਨ੍ਯਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯ ਅਹਮੇਵਂਵਿਧੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਮਤ੍ਪਰਮੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਯਃ ਸ ਮਾਮੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਏਵਂ ਸਤਤਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਕੇ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਅਕਸ਼ਰ ਤੇ ਅਵਿਆਕਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ?
ਮਯ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋ ਯੇ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯੋਪੇਤਾਸ੍ਤੇ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਤਮਾ ਮਤਾਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।