ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨੇਨੈਵ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਅੱਖਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਰਮਂ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਵਕ੍ਰਨਯਨਮਨੇਕਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਭਾਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨੇਕੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਅਜਬ-ਅਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਕਈ ਅਸਲ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਕਈ ਅਸਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯਂ ਦੇਵਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਅਸਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅਸਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਜਬ, ਦੇਵੀ, ਅੰਤਹੀਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਯਦਿ ਭਾਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਨੇਕਧਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕੱਠਾ, ਪਰ ਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਧਨ਼ਞ੍ਜਯਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਵ ਦੇਵ ਦੇਹੇ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤਵਿਸ਼ੇषਸਙ੍ਘਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੀਸ਼ਂ ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਥ- ਮृषੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਸਲ ਨਾਗ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨੇਕਬਾਹੂਦਰਵਕ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍ । ਨਾਨ੍ਤਂ ਨ ਮਧ੍ਯਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਵਾਦਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਿਨਂ ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਚ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਾਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਮਪ੍ਰਮੇਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਫੜੇ, ਚਮਕ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਮ੍ । ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਧਰ੍ਮਗੋਪ੍ਤਾ ਸਨਾਤਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋ ਮਤੋ ਮੇ
ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਅੰਤਮ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯ- ਮਨਨ੍ਤਬਾਹੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਵਕ੍ਰਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ, ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਸਾੜਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਿਦਮਨ੍ਤਰਂ ਹਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਰੂਪਮੁਗ੍ਰਂ ਤਦੇਵਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅਜਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਅਮੀ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਗृਣਾਨ੍ਤਿ। ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਪੁष੍ਕਲਾਭਿਃ
ਸਚਮੁਚ, ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ; ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ 'ਸ਼ਾਂਤੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਯੇ ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੋष੍ਮਪਾਸ਼੍ਚ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ
ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ—ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤੇ ਬਹੁਵਕ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਹੁਬਾਹੂਰੁਪਾਦਮ੍। ਬਹੂਦਰਂ ਬਹੁਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਸ੍ਤਥਾਹਮ੍
ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਂਗ, ਪੈਰ, ਕਈ ਪੇਟ, ਤੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ।
ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤਮਨੇਕਵਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਂ ਦੀਪ੍ਤਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਧृਤਿਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸ਼ਮਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋ
ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਾਨਿ ਚ ਤੇ ਸੁਖਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਾਲਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਾਨਿ। ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਜਾਨੇ ਨ ਲਭੇ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ
ਤੇਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਅਮੀ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹੈਵਾਵਨਿਪਾਲਸਙ੍ਘੈਃ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾਸੌ ਸਹਾਸ੍ਮਦੀਯੈਰਪਿ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯੈਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਵਕ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਾਨਿ ਭਯਾਨਕਾਨਿ। ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਲਗ੍ਨਾ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਂਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚੂਰ੍ਣਿਤੈਰੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਦੀਨਾਂ ਬਹਵੋऽਮ੍ਬੁਵੇਗਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ। ਤਥਾ ਤਵਾਮੀ ਨਰਲੋਕਵੀਰਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਕ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਵਿਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਤੇਰੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਨਂ ਪਤਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮृਦ੍ਧਵੇਗਾਃ । ਤਥੈਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾ- ਸ੍ਤਵਾਪਿ ਵਕ੍ਰਾਣਿ ਸਮृਦ੍ਧਵੇਗਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਾਸ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਲੇਲਿਹ੍ਯਸੇ ਗ੍ਰਸਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਗ੍ਰਾਨ੍ਵਦਨੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਃਕ । ਤੇਜੋਭਿਰਾਪੂਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਸਮਗ੍ਰਂ ਭਾਸਸ੍ਤਵੋਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਲਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਕੋ ਭਵਾਨੁਗ੍ਰਰੂਪੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮਾਦ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮਿਹਰ ਕਰ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਕਾਲੋऽਸ੍ਮਿ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਿਹ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ। ऋਤੇऽਪਿ ਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੀਕੇषੁ ਯੋਧਾਃ
ਮੈਂ ਕਾਲ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੋ ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਯਸ਼ੋ ਲਭਸ੍ਵ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮृਦ੍ਧਮ੍। ਮਯੈਵੈਤੇ ਨਿਹਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਭਵ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਠ! ਸ਼ਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ! ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਯੋਧਵੀਰਾਨ੍। ਮਯਾ ਹਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਮਾਵ੍ਯਥਿष੍ਠਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਜੇਤਾਨਿ ਰਣੇ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਯਦਰਥ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਲੜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵੇਪਮਾਨਃ ਕਿਰੀਟੀ। ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਯ ਏਵਾਹ ਕृष੍ਣਂ ਸਗਦ੍ਗਦਂ ਭੀਤਭੀਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਤਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤ੍ਯਨੁਰਜ੍ਯਤੇ ਚ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭੀਤਾਨਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ
ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਜਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤੇ ਨ ਨਮੇਰਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਗਰੀਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਪ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ। ਅਨਨ੍ਤ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸਦਸਤ੍ਤਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਆਦਿ ਸਰੋਤ ਹੈਂ? ਹੇ ਅਨੰਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ।