ਨਾਨ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭੂਤੀਨਾਂ ਪਰਂਤਪ । ਏष ਤੂਦ੍ਦੇਸ਼ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਭੂਤੇਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿੱਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਿਭੂਤਿਤਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦੂਰ੍ਜਿਤਮੇਵ ਵਾ। ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਵਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤੇਜੋਂਸ਼ਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਧਨਵੰਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇਜ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ।
ਅਥਵਾ ਬਹੁਨੈਤੇਨ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਤੇਨ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਵਿष੍ਟਭ੍ਯਾਹਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਕਾਂਸ਼ੇਨ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜਗਤ੍
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸਥਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਚਸ੍ਤੇਨ ਮੋਹੋऽਯਂ ਵਿਗਤੋ ਮਮ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਆਤਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਵਾਪ੍ਯਯੌ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਮਯਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਟੱਲ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਜਾਣੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ। ਪਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰ ਤਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥ ਰੂਪਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਕृਤੀਨਿ ਚ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ। ਬਹੂਨ੍ਯਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਾऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਭਾਰਤ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਨੇਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੋ।
ਇਹੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਮਮ ਦੇਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਇਕ ਥਾਂ ਵੇਖੋ।
ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨੇਨੈਵ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਅੱਖਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਰਮਂ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਵਕ੍ਰਨਯਨਮਨੇਕਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਭਾਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨੇਕੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਅਜਬ-ਅਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਕਈ ਅਸਲ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਕਈ ਅਸਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯਂ ਦੇਵਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਅਸਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅਸਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਜਬ, ਦੇਵੀ, ਅੰਤਹੀਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਯਦਿ ਭਾਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਨੇਕਧਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕੱਠਾ, ਪਰ ਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਧਨ਼ਞ੍ਜਯਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਵ ਦੇਵ ਦੇਹੇ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤਵਿਸ਼ੇषਸਙ੍ਘਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੀਸ਼ਂ ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਥ- ਮृषੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਸਲ ਨਾਗ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨੇਕਬਾਹੂਦਰਵਕ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍ । ਨਾਨ੍ਤਂ ਨ ਮਧ੍ਯਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਵਾਦਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਿਨਂ ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਚ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਾਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਮਪ੍ਰਮੇਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਫੜੇ, ਚਮਕ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਮ੍ । ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਧਰ੍ਮਗੋਪ੍ਤਾ ਸਨਾਤਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋ ਮਤੋ ਮੇ
ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਅੰਤਮ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਵੀਰ੍ਯ- ਮਨਨ੍ਤਬਾਹੁਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਵਕ੍ਰਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਤਪਨ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ, ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਸਾੜਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਿਦਮਨ੍ਤਰਂ ਹਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਰੂਪਮੁਗ੍ਰਂ ਤਦੇਵਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅਜਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਅਮੀ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਗृਣਾਨ੍ਤਿ। ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਪੁष੍ਕਲਾਭਿਃ
ਸਚਮੁਚ, ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ; ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ 'ਸ਼ਾਂਤੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਯੇ ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੋष੍ਮਪਾਸ਼੍ਚ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ
ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ—ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਂ ਮਹਤ੍ਤੇ ਬਹੁਵਕ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਹੁਬਾਹੂਰੁਪਾਦਮ੍। ਬਹੂਦਰਂ ਬਹੁਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਸ੍ਤਥਾਹਮ੍
ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਂਗ, ਪੈਰ, ਕਈ ਪੇਟ, ਤੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ।
ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤਮਨੇਕਵਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਂ ਦੀਪ੍ਤਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਧृਤਿਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸ਼ਮਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋ
ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਾਨਿ ਚ ਤੇ ਸੁਖਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਾਲਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਾਨਿ। ਦਿਸ਼ੋ ਨ ਜਾਨੇ ਨ ਲਭੇ ਚ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ
ਤੇਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ। ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਅਮੀ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹੈਵਾਵਨਿਪਾਲਸਙ੍ਘੈਃ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾਸੌ ਸਹਾਸ੍ਮਦੀਯੈਰਪਿ ਯੋਧਮੁਖ੍ਯੈਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਵਕ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਾਨਿ ਭਯਾਨਕਾਨਿ। ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਲਗ੍ਨਾ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਂਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚੂਰ੍ਣਿਤੈਰੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੈਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।