ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਲਯਤਾਮਹਮ੍। ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਹਂ ਵੈਨਤੇਯਸ਼੍ਚ ਪਰਿਣਾਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਾਂ, ਗਿਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਹਾਂ; ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਨਤੇਯ (ਗਰੁੜ) ਹਾਂ।
ਪਵਨਃ ਪਵਤਾਮਸ੍ਮਿ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਮਹਮ੍ । ਝषਾਣਾਂ ਮਕਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਸ੍ਰੋਤਸਾਮਸ੍ਮਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਵਨ ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਹਾਂ; ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਹਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਗਾਣਾਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਂ ਚੈਵਾਹਮਰ੍ਜੁਨ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਦਃ ਪ੍ਰਵਦਤਾਮਹਮ੍
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਾਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਹਾਂ; ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਰਕ ਹਾਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਮਕਾਰੋऽਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਃ ਸਾਮਾਸਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਅਹਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕਾਲੋ ਧਾਤਾऽਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ 'ਅ' ਹਾਂ; ਸਮਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੁਵੰਦ ਸਮਾਸ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਅਟੱਲ ਸਮਾਂ ਹਾਂ; ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਹਰਸ਼੍ਚਾਹਮੁਦ੍ਭਵਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਾਮ੍। ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਾਕ੍ਕ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਧृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਸ਼, ਧਨ, ਬੋਲੀ, ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਢਿੱਲ, ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹਾਂ।
ਬृਹਤ੍ਸਾਮ ਕਤਥਾ ਸਾਮ੍ਨਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦਸਾਮਹਮ੍। ਮਾਸਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੋऽਹਮृਤੂਨਾਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਃ
ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਤ-ਸਾਮ ਹਾਂ; ਛੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹਾਂ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਹਾਂ; ਰੁਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬਸੰਤ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੂਤਂ ਛਲਯਤਾਮਸ੍ਮਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਮਹਮ੍। ਜਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵ੍ਯਵਸਾਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਮਹਮ੍
ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੂਆ ਹਾਂ; ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਜ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੇਕਤਾ ਹਾਂ।
ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਮੁਨੀਨਾਮਪ੍ਯਹਂ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕਵੀਨਾਮੁਸ਼ਨਾ ਕਵਿਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ ਹਾਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਹਾਂ; ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ਼ਨਾਸ ਕਵੀ ਹਾਂ।
ਦਣ੍ਡੋ ਦਮਯਤਾਮਸ੍ਮਿ ਨੀਤਿਰਸ੍ਮਿ ਜਿਗੀषਤਾਮ੍ । ਮੌਨਂ ਚੈਵਾਸ੍ਮਿ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਮਹਮ੍
ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਜ਼ਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਨੀਤੀ ਹਾਂ। ਗੁਪਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹਾਂ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬੀਜਂ ਤਦਹਮਰ੍ਜੁਨ। ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਭੂਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਾਨ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭੂਤੀਨਾਂ ਪਰਂਤਪ । ਏष ਤੂਦ੍ਦੇਸ਼ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਭੂਤੇਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿੱਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਿਭੂਤਿਤਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦੂਰ੍ਜਿਤਮੇਵ ਵਾ। ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਵਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤੇਜੋਂਸ਼ਸਂਭਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਧਨਵੰਤ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇਜ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ।
ਅਥਵਾ ਬਹੁਨੈਤੇਨ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਤੇਨ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਵਿष੍ਟਭ੍ਯਾਹਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਕਾਂਸ਼ੇਨ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜਗਤ੍
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸਥਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਚਸ੍ਤੇਨ ਮੋਹੋऽਯਂ ਵਿਗਤੋ ਮਮ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਗੁਪਤ ਆਤਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਵਾਪ੍ਯਯੌ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਮਯਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਟੱਲ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਜਾਣੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ। ਪਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰ ਤਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਰ੍ਥ ਰੂਪਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਕृਤੀਨਿ ਚ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ। ਬਹੂਨ੍ਯਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਾऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਭਾਰਤ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਨੇਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੋ।
ਇਹੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਮਮ ਦੇਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਇਕ ਥਾਂ ਵੇਖੋ।
ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨੇਨੈਵ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਅੱਖਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਮਰਮਂ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਵਕ੍ਰਨਯਨਮਨੇਕਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਅਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਭਾਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨੇਕੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਮ੍
ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ, ਅਜਬ-ਅਜਬ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਕਈ ਅਸਲ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਕਈ ਅਸਲ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯਂ ਦੇਵਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍
ਉਹ ਅਸਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅਸਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਲ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਜਬ, ਦੇਵੀ, ਅੰਤਹੀਨ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਯਦਿ ਭਾਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਨੇਕਧਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕੱਠਾ, ਪਰ ਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਧਨ਼ਞ੍ਜਯਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਵ ਦੇਵ ਦੇਹੇ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤਵਿਸ਼ੇषਸਙ੍ਘਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੀਸ਼ਂ ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਥ- ਮृषੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਅਸਲ ਨਾਗ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨੇਕਬਾਹੂਦਰਵਕ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਨਨ੍ਤਰੂਪਮ੍ । ਨਾਨ੍ਤਂ ਨ ਮਧ੍ਯਂ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਵਾਦਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਿਨਂ ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਚ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਾਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਮਪ੍ਰਮੇਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ, ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਫੜੇ, ਚਮਕ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ।