ਸਤਤਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ । ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ
ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਜਨ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪਾਸਤੇ। ਏਕਤ੍ਵੇਨ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਕਵੇਨ ਬਹੁਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਮ੍
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਈ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਧਾऽਹਮਹਮੌषਧਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਹਮਹਮੇਵਾਜ੍ਯਮਹਮਗ੍ਨਿਰਹਂ ਹੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਦਵਾਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਘੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾऽਹਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਾ ਧਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਵੇਦ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰ ऋਕ੍ ਸਾਮ ਯਜੁਰੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਮਾਂ ਹਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਦਾਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਂ, ਓਂਕਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੀਦ ਵੀ ਹਾਂ।
ਗਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਵਾਸਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍। ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਧਾਨਂ ਬੀਜਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਦੋਸਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਵਿਨਾਸ਼ ਹਾਂ, ਥਾਂ ਹਾਂ, ਖਜਾਨਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੀਜ ਹਾਂ।
ਤਪਾਮ੍ਯਹਮਹਂ ਵਰ੍षਂ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਚ । ਅਮृਤਂ ਚੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚਾਹਮਰ੍ਜੁਨ
ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕਦਾ ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸੋਮਪਾਃ ਪੂਤਪਾਪਾ ਯਜ੍ਞੇਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ। ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕ- ਮਸ਼੍ਰਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਭੋਗਾਨ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੀਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ। ਏਵਂ ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਗਤਂ ਕਾਮਕਾਮਾ ਲਭਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵੀਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯੇ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦੇਵਤਾਭਕ੍ਤਾ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਮਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ। ਨ ਤੁ ਮਾਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਾਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਜ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਯਾਜਿਨੋਪਿ ਮਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਰੋषਿ ਯਦਸ਼੍ਰਾਸਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍। ਯਤ੍ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲੈਰੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਯੇ ਭਜਨ੍ਤਿ ਤੁ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਿ ਤੇ ਤੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰੋ ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਭਾਕ੍। ਸਾਧੁਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਚੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਂਤਿਆ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ
ਪਾਰਥ, ਜੇ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਣਜਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਰਾਜਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਅਨਿਤ੍ਯਮਸੁਖਂ ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਭਗਤ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ । ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਸਿ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ। ਯਤ੍ਤੇऽਹਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮਹਾਬਾਹੋ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮੇ ਵਿਦੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂ ਨ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਅਹਮਾਦਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੇਰੀ ਉਤਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ।
ਯੋ ਮਾਮਜਮਨਾਦਿਂ ਚ ਵੇਤ੍ਤਿ ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਸਂਮੂਢਃ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਮਸਂਮੋਹਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਵੋ ਭਵੋ ਭਯਂ ਚਾਭਯਮੇਵ ਚ
ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ, ਧੀਰਜ, ਸਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਡਰ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ—
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਯਸ਼ੋऽਯਸ਼ਃ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਾਵਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਮਤ੍ਤ ਏਵ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਪ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ। ਮਦ੍ਭਾਵ ਮਾਨਸਾ ਜਾਤਾ ਯੇषਾਂ ਲੋਕ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਚਾਰ ਮਨੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਏਤਾਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਯੋਗਂ ਚ ਮਮ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਸੋऽਵਿਕਮ੍ਪੇਨ ਯੋਗੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਜੋਗ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਜੋਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਬੁਧਾ ਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਮਦ੍ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਬੋਧਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕਥਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਤੇ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।