ਮਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਵ੍ਯਕ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨ ਚਾਹਂ ਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃਕ
ਮੇਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਨ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਭੂਤਭृਨ੍ਨ ਚ ਭੂਤਸ੍ਥੋ ਮਮਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ — ਮੇਰੀ ਇਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨੀਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਮਿਕਾਮ੍ । ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਸृਜਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਮਿਮਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਵਸ਼ਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਬੇਬਸ ਹਨ।
ਨ ਚ ਮਾਂ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਧਨਂਜਯ । ਉਦਾਸੀਨਵਦਾਸੀਨਮਸਕ੍ਤਂ ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਧਨੰਜਯ, ਇਹ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਾਂਧਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਅਸਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਯਾऽऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸੂਯਤੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਹੇਤੁਨਾऽਨੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਗਦ੍ਵਿਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੇਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕੌਂਤੇਯਾ, ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਮੂਢਾ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਪਰਂ ਭਾਵਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮਮ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਮੋਘਾਸ਼ਾ ਮੋਘਕਰ੍ਮਾਣੋ ਮੋਘਜ੍ਞਾਨਾ ਵਿਚੇਤਸਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਾਸੁਰੀਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤੇ ਅਸੁਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਦੈਵੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਦਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਪਰੰਤੂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਤਤਂ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ । ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਉਪਾਸਤੇ
ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞੇਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਜਨ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪਾਸਤੇ। ਏਕਤ੍ਵੇਨ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਕਵੇਨ ਬਹੁਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਮ੍
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਈ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰਤੁਰਹਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਧਾऽਹਮਹਮੌषਧਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਹਮਹਮੇਵਾਜ੍ਯਮਹਮਗ੍ਨਿਰਹਂ ਹੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਦਵਾਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਘੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਅੱਗ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਹਾਂ।
ਪਿਤਾऽਹਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਾ ਧਾਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਵੇਦ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰ ऋਕ੍ ਸਾਮ ਯਜੁਰੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਮਾਂ ਹਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਦਾਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਂ, ਓਂਕਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੀਦ ਵੀ ਹਾਂ।
ਗਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਵਾਸਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍। ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਿਧਾਨਂ ਬੀਜਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਂ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਨਿਵਾਸ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਹਾਂ, ਦੋਸਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਵਿਨਾਸ਼ ਹਾਂ, ਥਾਂ ਹਾਂ, ਖਜਾਨਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਬੀਜ ਹਾਂ।
ਤਪਾਮ੍ਯਹਮਹਂ ਵਰ੍षਂ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਚ । ਅਮृਤਂ ਚੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚਾਹਮਰ੍ਜੁਨ
ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕਦਾ ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸੋਮਪਾਃ ਪੂਤਪਾਪਾ ਯਜ੍ਞੇਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ। ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕ- ਮਸ਼੍ਰਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਭੋਗਾਨ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੀਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ। ਏਵਂ ਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਗਤਂ ਕਾਮਕਾਮਾ ਲਭਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵੀਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਯੇ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦੇਵਤਾਭਕ੍ਤਾ ਯਜਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਮਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ। ਨ ਤੁ ਮਾਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਾਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤੇਜ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਯਾਜਿਨੋਪਿ ਮਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯੋ ਮੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਤਦਹਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਪਹृਤਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਰੋषਿ ਯਦਸ਼੍ਰਾਸਿ ਯਜ੍ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍। ਯਤ੍ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਹੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲੈਰੇਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਮਾਮੁਪੈष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਯੇ ਭਜਨ੍ਤਿ ਤੁ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਿ ਤੇ ਤੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰੋ ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਭਾਕ੍। ਸਾਧੁਰੇਵ ਸ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਚੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਨਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਨ ਮੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਂਤਿਆ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਾਂ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ
ਪਾਰਥ, ਜੇ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਣਜਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਰਾਜਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਅਨਿਤ੍ਯਮਸੁਖਂ ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਭਗਤ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।