ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਨਿਤਮ੍ਬਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਗਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਸਮਾਯਯੁਃ। ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪੁਰੁਹੂਤੇਨ ਐਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਘਾਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰੁਪਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰਪਿ। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਚਕ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗੁਪ੍ਤਾਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੱਖਿਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਸਂਬਾਧਾਂ ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਮਣ੍ਟਪੈਃ ਸਸਭੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਪਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪਾਂ, ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਾਮ੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਲਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋਰਨਾਂ ਅਤੇ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੈ ਰਤ੍ਨਪੂਜਿਤੈਃ। ਕृਤਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੈਰ੍ਦਾਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਦਯਾਪਰੈਃ। ਅਧਰ੍ਮਭੀਰੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਜਿਗੀषੁਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂਵਿਧਜਨੋਪੇਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗਰਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਸੰਸਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਦ੍ਮਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੈਃ। ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਮਹਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਰਗਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਿषੁ ਤਦਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਤੇषੁ ਸਃ
ਰਾਜਾ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਖਾਸੀਨੋऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਮਿਤ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਃ। ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਵਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਕੁੰਤਲਾ ਲਈ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਚੰਗੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣੇਗਾ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤੂਰ੍ਯਘੋषਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਨृਪਸੁਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਕਾਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨੇਵ ਪੌਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਵਰਧਮਾਨਪੁਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਵੈ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਹੂਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਨृਪਸੁਤਂ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਸਪਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਦੇਵਤੇਵ ਜਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਗਤਾ। ਜਯਨ੍ਤੇਨੇਵ ਪੌਲੋਮੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਜਯੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षੀਨਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਭਿਵਾਦਯਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਦੇਵਵਰ੍ਚਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਰਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਯਮ੍। ਏਵਂ ਯੇ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪੌਰਵਮ੍। ਹੈਮਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਮਿਵ ਕੁਮਾਰਂ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਪੌਰਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ, ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯੇ ਕੇਚਿਦਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੂਢਾਃ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਾਨਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਪਰ ਕੁਝ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਵਿਰੂਪਿਣਃ। ਵਿਨਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਰ ਦੇ ਰੂਪ-ਹੀਣ ਸਨ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਸਾਚ ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ। ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਭੂਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਨ੍ਧਮਨੀਸਨ੍ਤਤਾਨਪਿ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਛਾਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਨਸਾਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈਆਂ—
ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਙ੍ਗਜਟਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘਦਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰੂਦਰਾਨ੍। ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਕਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਹਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਗਰਾਃ
ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੇ ਜਟਾਂ, ਲੰਬੇ ਦੰਦ, ਸੁੱਕੇ ਚਿਹਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਰੀ ਹੱਸ ਪਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਗਿਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਸਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਵਾਕ ਕਿਹਾ:
ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾ। ਪੁਰਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਆਦਰਨੀਯ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ: 'ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ'—ਇਹੀ ਆਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨਗਰਂ ਦੁਰ੍ਜਨੈਰ੍ਵृਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ਨਗਰੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਹਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਹਨ? ਜਿਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਹਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?