ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇऽਹਂ ਸਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਭੂਯੋऽਨ੍ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਤਤਿ ਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਯਤਤਾਮਪਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਰਾਪੋऽਨਲੋ ਵਾਯੁਃ ਸ੍ਵਂ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵ ਚ । ਅਹਂਕਾਰ ਇਤੀ ਯਂ ਮੇ ਭਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰष੍ਟਧਾ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ — ਇਹ ਅੱਠ ਮੇਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਨ।
ਅਪਰੇਯਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ਪਰਾਮ੍ । ਜੀਵਭੂਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਪਰ, ਮੇਰੀ ਇਕ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਯੋਨੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣੀਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ । ਅਹਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਧਨਂਜਯ । ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾ ਇਵ
ਧਨੰਜਯ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਗੂੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ ਵਿਚ ਮੋਤੀ।
ਰਸੋऽਹਮਂਪ੍ਸੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਭਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ ।। ਪ੍ਰਣਵਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਖੇ ਪੌਰੁषਂ ਨृषੁ
ਕੌਂਤੇਯ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਮੈਂ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਤਪਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਤਪ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਬੀਜਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਰ੍ਥ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਮਸ੍ਮਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਮਹਮ੍
ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਬੀਜ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਬਲਂ ਬਲਵਤਾਂ ਚਾਹਂ ਕਾਮਰਾਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਵਿਰੁਦ੍ਧੋ ਭੂਤੇषੁ ਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਯੇ ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾ ਭਾਵਾ ਰਾਜਸਾਸ੍ਤਾਮਸਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਮਤ੍ਤ ਏਵੇਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਤੇषੁ ਤੇ ਮਯਿ
ਜੋ ਭਾਵ ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ ਜਾਂ ਤਾਮਸਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਣਮਯੈਰ੍ਭਾਵੈਰੇਭਿਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਮੋਹਿਤਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਮਾਮੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।
ਦੈਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਗੁਣਮਯੀ ਮਮ ਮਾਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਮਾਮੇਵ ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਦਿਵੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਾਂ ਤੁष੍ਕृਤਿਨੋ ਮੂਢਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਮਾਯਯਾऽਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਾ ਆਸੁਰਂ ਭਾਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੂਰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮਾਇਆ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਅਸੁਰ ਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਚੁਤ੍ਰਰ੍ਵਿਧਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਜਨਾਃ ਸੁਕृਤਿਨੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਆਰ੍ਤੋ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਦੁਖੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤ ਏਕਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਸ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨੀ ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕ-ਨਿਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਉਦਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਜ੍ਞਾਨੀ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮੈਵ ਮੇ ਮਤਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤਃਕ ਸ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਮਾਮੇਵਾਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਰੂਪ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਹृਤਜ੍ਞਾਨਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇऽਨ੍ਯਦੇਵਤਾਃ । ਤਂ ਤਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਾਃ ਸ੍ਵਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤਾਂ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੋ ਯਾਂ ਯਾਂ ਤਨੁਂ ਭਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਰ੍ਚਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਚਲਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਤਾਮੇਵ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਤਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰਾਧਨਮੀਹਤੇ । ਲਭਤੇ ਚ ਤਤਃ ਕਾਮਾਨ੍ਮਯੈਵ ਵਿਹਿਤਾਨ੍ਹਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਭਗਤ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਵਤ੍ਤੁ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯਲ੍ਪਮੇਧਸਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵਯਜੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਮਪਿ
ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਾਪਨ੍ਨਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਮਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਪਰਂ ਭਾਵਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮਮਾਵ੍ਯਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਨਾਹਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵृਤਃ । ਮੂਢੋऽਯਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਲੋਕੋ ਮਾਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ।
ਵੇਦਾਹਂ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਿ ਚਾਰ੍ਜੁਨ। ਭਵਿष੍ਯਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਮਾਂ ਤੁ ਵੇਦ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਵੇषਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੋਹੇਨ ਭਾਰਤ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਮੋਹਂ ਸਰ੍ਗੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਂਤਪ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੰਦਵਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਜੀਵ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਯੋषਾਂ ਤ੍ਵਨ੍ਤਗਤਂ ਪਾਪਂ ਜਨਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੋਹਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਭਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੰਦਵਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਰਾਮਰਣਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਤਨ੍ਤਿ ਯੇ । ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦੁਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਖਿਲਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧਿਭੂਤਾਧਿਦੈਵਂ ਮਾਂ ਸਾਧਿਯਜ੍ਞਂ ਚ ਯੇ ਵਿਦੁਃ । ਪ੍ਰਯਾਣਕਾਲੇऽਪਿ ਚ ਮਾਂ ਤੇ ਵਿਦੁਰ੍ਯੁਕ੍ਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਧਿਭੂਤ, ਅਧਿਦੈਵ ਤੇ ਅਧਿਯਜਨ ਸਮੇਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ੍। ਅਧਿਭੂਤਂ ਚ ਕਿਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧਿਦੈਵਂ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮ ਕੀ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਕੀ ਹੈ? ਕਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ? ਅਧਿਭੂਤ ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਦੈਵ ਕੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?