ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕृष੍ਣ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਛੇਤ੍ਤਾ ਨ ਹ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਵੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਕृਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤਾਤ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਾੜਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨੁषਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਗੇਹੇ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟੋऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਯੋਗਿਨਾਮੇਵ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਧੀਮਤਾਮ੍ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਲਭਤਰਂ ਲੋਕੇ ਜਨ੍ਮ ਯਦੀਦृਸ਼੍ਯਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਜਨਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਯੋਗਂ ਲਭਤੇ ਪੌਰ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍ । ਯਤਤੇ ਚ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧੌ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਤੇਨੈਵ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਵਸ਼ੇऽਪਿ ਸਃ। ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰਪਿ ਯੋਗਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਯਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯੋਗੀ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਕਿਲ੍ਵਿषਃ । ਅਨੇਕਨ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯੋऽਧਿਕੋ ਯੋਗੀ ਜ੍ਞਾਨਿਭ੍ਯੋਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਕਰ੍ਮਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕੋ ਯੋਗੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗੀ ਭਾਵਾਰ੍ਜੁਨ
ਯੋਗੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਯੋਗੀ ਬਣ।
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਯੋ ਮਾਂ ਸ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਤਮੋ ਮਤਃ
ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਯ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯੋਗਂ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਮਾਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਪਾਰਥ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਓਟ ਵਿਚ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਸੁਣ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇऽਹਂ ਸਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਭੂਯੋऽਨ੍ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਤਤਿ ਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਯਤਤਾਮਪਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਰਾਪੋऽਨਲੋ ਵਾਯੁਃ ਸ੍ਵਂ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵ ਚ । ਅਹਂਕਾਰ ਇਤੀ ਯਂ ਮੇ ਭਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰष੍ਟਧਾ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ — ਇਹ ਅੱਠ ਮੇਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਨ।
ਅਪਰੇਯਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ਪਰਾਮ੍ । ਜੀਵਭੂਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਪਰ, ਮੇਰੀ ਇਕ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਯੋਨੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣੀਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ । ਅਹਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਅੰਤ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਧਨਂਜਯ । ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾ ਇਵ
ਧਨੰਜਯ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਗੂੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ ਵਿਚ ਮੋਤੀ।
ਰਸੋऽਹਮਂਪ੍ਸੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪ੍ਰਭਾऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ ।। ਪ੍ਰਣਵਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਖੇ ਪੌਰੁषਂ ਨृषੁ
ਕੌਂਤੇਯ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ 'ਓਮ' ਮੈਂ ਹਾਂ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਤਪਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਤਪ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਬੀਜਂ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਰ੍ਥ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਮਸ੍ਮਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਮਹਮ੍
ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਬੀਜ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਬਲਂ ਬਲਵਤਾਂ ਚਾਹਂ ਕਾਮਰਾਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਵਿਰੁਦ੍ਧੋ ਭੂਤੇषੁ ਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਯੇ ਚੈਵ ਸਾਤ੍ਵਿਕਾ ਭਾਵਾ ਰਾਜਸਾਸ੍ਤਾਮਸਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਮਤ੍ਤ ਏਵੇਤਿ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਤੇषੁ ਤੇ ਮਯਿ
ਜੋ ਭਾਵ ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ ਜਾਂ ਤਾਮਸਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਣਮਯੈਰ੍ਭਾਵੈਰੇਭਿਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ । ਮੋਹਿਤਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਮਾਮੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।
ਦੈਵੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਗੁਣਮਯੀ ਮਮ ਮਾਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਮਾਮੇਵ ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਦਿਵੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਾਂ ਤੁष੍ਕृਤਿਨੋ ਮੂਢਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਮਾਯਯਾऽਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਾ ਆਸੁਰਂ ਭਾਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੂਰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮਾਇਆ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਅਸੁਰ ਭਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਚੁਤ੍ਰਰ੍ਵਿਧਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਜਨਾਃ ਸੁਕृਤਿਨੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਆਰ੍ਤੋ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਦੁਖੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤ ਏਕਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਸ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗਿਆਨੀ ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਕ-ਨਿਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਉਦਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਜ੍ਞਾਨੀ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮੈਵ ਮੇ ਮਤਮ੍ । ਆਸ੍ਥਿਤਃਕ ਸ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਮਾਮੇਵਾਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਰੂਪ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਹृਤਜ੍ਞਾਨਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇऽਨ੍ਯਦੇਵਤਾਃ । ਤਂ ਤਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਯਤਾਃ ਸ੍ਵਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤਾਂ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯੋ ਯਾਂ ਯਾਂ ਤਨੁਂ ਭਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਰ੍ਚਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਚਲਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਤਾਮੇਵ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।