ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਵਾਤਸ੍ਥੋ ਨੇਙ੍ਗਤੇ ਸੋਪਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਯੋਗਿਨੋ ਯਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਞ੍ਜਤੋ ਯੋਗਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰਹਿਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਇਹੀ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੋਪਰਮਤੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਯੋਗਸੇਵਯਾ । ਯਤ੍ਰ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵੁਦ੍ਧਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਨ ਚੈਵਾਯਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਲਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਪਰਂ ਲਾਭਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨਾਧਿਕਂ ਤਤਃ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨ ਦੁਃਖੇਨ ਗੁਰੁਣਾਪਿ ਵਿਚਾਲ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲਾਭ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖਸਂਯੋਗਵਯੋਗਂ ਯੋਗਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੋਗੋऽਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਚੇਤਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ, ਯੋਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ ਪੱਕੇ ਮਨ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕਲ੍ਪਪ੍ਰਭਵਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਮਨਸੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਨਿਵਮ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕ ਲਵੇ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰੁਪਰਮੇਦ੍ਭੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧृਤਿਗृਹੀਤਯਾ । ਆਤ੍ਮਸਂਸ੍ਥਂ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੋਚੇ।
ਯਤੋ ਯਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਨਸ਼੍ਚਞ੍ਚਲਮਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਤੋ ਨਿਯਮ੍ਯੈਤਦਾਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਵਸ਼ਂ ਨਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਚੰਚਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ-ਉਥੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਸਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਯੋਗਿਨਂ ਮੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਪੈਤਿ ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰਜਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਮਕਲ੍ਮषਮ੍
ਜਿਸ ਯੋਗੀ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਞ੍ਚਯੇਵਂ ਸਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਗੀ ਵਿਮਤਕਲ੍ਮषਃਕ । ਮੁਖੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ੍ਕਪਰ੍ਸ਼ਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੁਖਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਐਸਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਤ੍ਮਨਿ। ਈਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਮਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਮਯਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ ਚ ਮੇ ਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਿਤਂ ਯੋ ਮਾਂ ਭਜਤ੍ਯੇਕਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋऽਪਿ ਸ ਯੋਗੀ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋऽਰ੍ਜੁਨ । ਸੁਖਂਕ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ ਯੋਗੀ ਮਰਮੋ ਮਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਜੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਯਂ ਯੋਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਾਮ੍ਯੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਏਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੁਸੀਂ ਸਮਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਢਿੱਲੀ ਟਿਕਾਊ ਹਾਲਤ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਲਾਏ।
ਚਞ੍ਚਲਂ ਹਿ ਮਨਃ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਮਾਥਿ ਬਲਵਦ੍ਦृਢਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਯੋਰਿਵ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਨ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਚਲਾਏ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਜਿੱਦਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਹਵਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਨੋ ਦੁਰ੍ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਚਲਮ੍। ਅਭ੍ਯਾਸੇਨ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਣ ਚ ਗृਹ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਔਖਾ ਤੇ ਚਲਾਏ ਹੈ; ਪਰ ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਅਭਿਆਸ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਯਤਾਤ੍ਮਨਾ ਯੋਗੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਤੁ ਯਤਤਾ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽऽਵਾਪ੍ਤੁਮੁਪਾਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਣਕਾਬੂ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਯਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪੇਤੋ ਯੋਗਾਚ੍ਚਲਿਤਮਾਨਸਃ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਘੱਟ ਹੈ ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੋਭਯਵਿਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਮਿਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਅਪ੍ਰਤਿਕष੍ਠੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਮੂਢੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਥਿ
ਕੀ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਵਿੱਖਰੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕ ਕੇ, ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕृष੍ਣ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ । ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਃ ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਛੇਤ੍ਤਾ ਨ ਹ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਵੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਕृਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤਾਤ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਮਾੜਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨੁषਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਗੇਹੇ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟੋऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਯੋਗਿਨਾਮੇਵ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਧੀਮਤਾਮ੍ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਲਭਤਰਂ ਲੋਕੇ ਜਨ੍ਮ ਯਦੀਦृਸ਼੍ਯਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਜਨਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਯੋਗਂ ਲਭਤੇ ਪੌਰ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍ । ਯਤਤੇ ਚ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧੌ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਥੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਤੇਨੈਵ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਵਸ਼ੇऽਪਿ ਸਃ। ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰਪਿ ਯੋਗਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਯਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯੋਗੀ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਕਿਲ੍ਵਿषਃ । ਅਨੇਕਨ੍ਮਸਂਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯੋऽਧਿਕੋ ਯੋਗੀ ਜ੍ਞਾਨਿਭ੍ਯੋਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਕਰ੍ਮਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕੋ ਯੋਗੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗੀ ਭਾਵਾਰ੍ਜੁਨ
ਯੋਗੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਯੋਗੀ ਬਣ।
ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਭਜਤੇ ਯੋ ਮਾਂ ਸ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਤਮੋ ਮਤਃ
ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਯ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਯੋਗਂ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਮਾਂ ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਪਾਰਥ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਓਟ ਵਿਚ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਸੁਣ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੇਗਾ।