ਅਪਰੇ ਨਿਯਤਾਹਾਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣੇषੁ ਜੁਹ੍ਵਤਿ । ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯੇਤੇ ਯਜ੍ਞਵਿਦੋ ਯਜ੍ਞਕ੍ਸ਼ਪਿਤਕਲ੍ਮषਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਸ਼ਿष੍ਟਾਮृਤਭੁਜੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨਾਯਂ ਲੋਕੋऽਸ੍ਤ੍ਯਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੁਤੋऽਨ੍ਯਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਤਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖੇ। ਕਰ੍ਮਜਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਫੈਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਯਾਦ੍ਯਜਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਯਜ੍ਞਃ ਪਰਂਤਪ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਾਖਿਲਂ ਪਾਰ੍ਥ ਜ੍ਞਾਨੇ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਣ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਵ੍ਯ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਯਜਨ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਆਖਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਨ ਸੇਵਯਾ । ਉਪਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਗੇ।
ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਮੇਵਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਯੇਨ ਭੂਤਾਨ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯਥੋ ਮਯਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਐਸੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਅਪਿ ਚੇਦਸਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਾਪਕृਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਲਵੇਨੈਵ ਵृਜਿਨਂ ਸਂਤਰਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਥੈਧਾਂਸਿ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭਸ੍ਮਾਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇऽਰ੍ਜੁਨ । ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਗਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਕਾਲੇਨਾਤ੍ਮਨਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਇਥੇ ਗਿਆਨ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤ੍ਪਰਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਚਿਰੇਣਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਨਾਯਂ ਲੋਕੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਨ ਸੁਖਂ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ, ਭਰੋਸਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਦੇਹੀ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ, ਨਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਯੋਗਸਂਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਛਿਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵਨ੍ਤਂ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਧਨਂਜਯ
ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਜ੍ਞਾਨਸਂਭੂਤਂ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਨਾਸਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਯੋਗਮਾਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇ; ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਕृष੍ਣ ਕਪੁਨਰ੍ਯੋਗਂ ਚ ਸ਼ਂਸਸਿ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯ ਏਤਯੋਰੇਕਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਨਿਆਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਜੋਗ ਦੀ ਵੀ; ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਦੱਸ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਃ ਕਰ੍ਮਯੋਗਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰਾਵੁਭੌ । ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਰ੍ਮਯੋਗੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕਰਮ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਕਰਮ ਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਰਮ ਯੋਗ, ਕਰਮ ਛੱਡਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਯੋ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੁਖਂ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਰੋਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੋ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਯੋਗੌ ਪृਥਗ੍ਬਾਲਾਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ । ਏਕਮਪ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗੁਭਯੋਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਫਲਮ੍
ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੇਵਲ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਸਾਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਯੋਗੈਰਪਿ ਗਮ੍ਯਤੇ । ਏਕਂ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਸਾਂਖਿਆ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਹੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸਂਨ੍ਯਾਸਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤੁਮਯੋਗਤਃ । ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਚਿਰੇਣਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਰਮ ਛੱਡਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਯੋਗ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨਸ਼੍ਰਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੋਚੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ', ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੇਖਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਛੁਹਦਾ, ਸੂੰਘਦਾ, ਖਾਂਦਾ, ਜਾਂਦਾ, ਸੁੱਤਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨृਨ੍ਮਿषਨ੍ਨਿਮਿषਨ੍ਨਪਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਇਤਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਛੱਡਦਿਆਂ, ਫੜਦਿਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਧਾਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨ ਸ ਪਾਪੇਨ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤ-ਪਦਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦਾ।
ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕੇਵਲੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਪਿ । ਯੋਗਿਨਃ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ।
ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਅਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਫਲੇ ਸਕ੍ਤੋ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ
ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਨਸਾ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਵਸ਼ੀ । ਨਵਦ੍ਵਾਰੇ ਪੁਰੇ ਦੇਹੀ ਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ ਕਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸृਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨ ਕਰ੍ਮਫਲਸਂਯੋਗਂ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਦਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਚੈਵ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਭੁਃ । ਅਜ੍ਞਾਨੇਨਾਵृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇਨ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਗਿਆਨ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੁ ਤਦਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਿਆਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਗਿਆਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਯਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।