ਗਨ੍ਤੁਂ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਤ ਵਹਸ੍ਵ ਵੈ। ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤੁਂ ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਪੌਰਵ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦਮਨਂ ਕਣ੍ਵਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਮਿਮਾਂ ਸ਼ੀਗ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਣਵ ਨੇ ਸਰਵਦਮਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਓ।"
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਾਪਯਤਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਾਮ੍। ਨਾਰੀਣਾਂ ਚਿਰਵਾਸੋ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵੇषੁ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਕੀਰ੍ਤਿਚਾਰਿਤ੍ਰਧਰ੍ਮ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਜ਼ਤ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਧਰ੍ਮਾਭਿਪੂਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇਨ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤੁ। ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਮੁਮੁਦੇ ਚ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ
ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਣ੍ਵਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪੌਰਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਂ ਚਿਰਾਯਸਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨृਪਾਲਯਮ੍
ਕਣਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪੁਰਵਾਂਸ਼ ਨੇ ਕਣਵ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪਾਦੌ ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ ਪੌਰਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ noble ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਰਵਾਂਸ਼ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚ ਪਿਤਰਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮੇ ਪਿਤਾ ਚੇਤਿ ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਵਾਪਿ ਚਾਨृਤਮ੍। ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਵਾਪ੍ਯਨਿष੍ਟਂ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ' ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ, ਝੂਠਾ, ਗਲਤ ਜਾਂ ਅਚੰਗਾ ਬਚਨ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਤਸ਼ਿਰਾ ਮੁਨਿਰ੍ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਮਨੁष੍ਯਭਾਵਾਤ੍ਕਣ੍ਵੋऽਪਿ ਮੁਨਿਰਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ; ਕਣਵ ਵੀ, ਮੁਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਲਏ।
ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍। ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਿਨੋ ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍ਧਮਨਿਸਂਤਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਬੁਲਾਏ ਜੋ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੇ, ਸੰਯਮੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵ੍ਰਤਿਨੋ ਜਟਿਲਾਨ੍ਮੁਣ੍ਡਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵृਤਾਨ੍। ਸਮਾਹੂਯ ਮੁਨਿਃ ਕਣ੍ਵਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਣਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ; ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਤੁ ਲਾਲਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਵਨੇ ਜਾਤਾ ਵਿਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤੇ ਵਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੁ ਪਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਲਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਯੋਜਨੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ ਘਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਦੂਜੇ ਯੋਜਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪੁਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਕੁਨ੍ਤਲਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਧ੍ਯੁਵਾਸ ਚਿਰਂ ਕਾਲਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ — ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਦਾਦਾ — ਕਦੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਨੂਪਜਾਙ੍ਗਲਯੁਤਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਪੁਰਵਰਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮੁਨਸਙ੍ਗਮੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਦਲਦਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹੁਤਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਧ੍ਵਨੋ ਗਮਨੇ ਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਧੂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਥਕਾਵਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮਹੌਜਸਃ। `ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਆਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਵਨਾਤ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਮਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਨਯੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਃ। ਤੇ ਵਨਾਨਿ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ
ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਧੂ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ।
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਨਿਤਮ੍ਬਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਗਤਸ਼੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਸਮਾਯਯੁਃ। ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪੁਰੁਹੂਤੇਨ ਐਲਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪਰਿਘਾਟ੍ਟਾਲਕੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰੁਪਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰਪਿ। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਚਕ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗੁਪ੍ਤਾਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੱਖਿਆ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਸਂਬਾਧਾਂ ਨਾਨਾਪਣ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਮਣ੍ਟਪੈਃ ਸਸਭੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਪਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪਾਂ, ਸਭਾ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਯਾਨਾਮ੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਲਮੇਖਲਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੁਭ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋਰਨਾਂ ਅਤੇ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਸਮਾਹਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੈ ਰਤ੍ਨਪੂਜਿਤੈਃ। ਕृਤਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਪਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੈਰ੍ਦਾਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਦਯਾਪਰੈਃ। ਅਧਰ੍ਮਭੀਰੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਜਿਗੀषੁਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂਵਿਧਜਨੋਪੇਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗਰਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਸੰਸਾਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।