ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋऽਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋऽਯਮਵਿਕਾਰ੍ਯੋऽਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਨਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਥ ਚੈਨਂ ਨਿਤ੍ਯਜਾਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮृਤਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਕਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਰਿਹਾਰ੍ਯੇऽਰ੍ਥੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜਨਮ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਧ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਨਿਧਨਾਨ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੀਵ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਸ ਲਈ ਰੋਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਨ- ਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਦ੍ਵਦਤਿ ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਚ੍ਚੈਨਮਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪ੍ਯੇਨਂ ਵੇਦ ਨ ਚੈਵ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਦੇਹੀ ਨਿਤ੍ਯਮਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਦੇਹੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਪਿ ਚਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨ ਵਿਕਮ੍ਪਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍ । ਸੁਖਿਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਲਨ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇऽਵ੍ਯਯਾਮ੍ । ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਚਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਰਣਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਯਾਦ੍ਰਣਾਦੁਪਰਤਂ ਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਯੇषਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਮਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਲਾਘਵਮ੍
ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸੋਚਣਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝਣਗੇ।
ਅਵਾਚ੍ਯਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚਕ ਬਹੂਨ੍ਵਦਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵਾਹਿਤਾਃ । ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਣਗੇ ਜੋ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਣਗੇ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਹਤੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਹੀਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੇ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੇ ਜਿੱਤਿਆ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਤੇ ਉਠ।
ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਸਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਾਭਾਲਾਭੌ ਜਯਾਜਯੌ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਯੁਜ੍ਯਸ੍ਵ ਨੈਵਂ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਲਾਭ ਤੇ ਘਾਟ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਏषਾ ਤੇऽਭਿਹਿਤਾ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋਗੇ ਤ੍ਵਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ
ਇਹ ਬੁਧੀ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣ। ਇਸ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।
ਨੇਹਾਭਿਕ੍ਰਮਨਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਤਨ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਧਰਮ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਕੇਹ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਬਹੁਸ਼ਾਖਾ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਯੋऽਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਬੁਧੀ ਇੱਕ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੀ ਬੁਧੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁਧੀ ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਮਿਮਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤ੍ਯਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ । ਵੇਦਵਾਦਰਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤੀਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਾ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਾਵਿਸ਼ੇषਬਹੁਲਾਂ ਭੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਹ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਭੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਯਾऽਪਹृਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮਾਧੌ ਨ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੀ ਬੁਧੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯਵਿषਯਾ ਵੇਦਾ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯੋ ਭਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਤ੍ਯਸਤ੍ਵਸ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਵੈਦਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ। ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ, ਲੈਣ ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ।
ਯਾਵਾਨਰ੍ਥ ਉਦਪਾਨੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ। ਤਾਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹੋਣ ਤੇ ਕੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਵਾਧਿਕਾਰਸ੍ਤੇ ਮਾ ਫਲੇषੁ ਕਦਾ ਚ ਨ । ਮਾ ਕਰ੍ਮਫਲਹੇਤੁਰ੍ਭੂਰ੍ਮਾ ਤੇ ਸਙ੍ਗੋऽਸ੍ਤ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਤੇਰਾ ਹੱਕ ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਹੈ, ਫਲ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਨਾ ਬਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਕਰਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੁੜ।
ਯੋਗਸ੍ਥਃ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯ । ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯੋਃ ਸਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਤ੍ਵਂ ਯੋਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰ, ਸੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ। ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿ; ਇਹ ਸਮਤਾ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।
ਦੂਰੇਣ ਹ੍ਯਵਰਂ ਕਰ੍ਮ ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਾਦ੍ਧਨਂਜਯ। ਬੁਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਕृਪਣਾਃ ਫਲਹੇਤਵਃ
ਕਰਮ, ਬੁਧੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ। ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਮਾਣੇ ਹਨ।
ਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਜਹਾਤੀਹਕ ਉਭੇ ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਗਾਯ ਯੁਜ੍ਯਸ੍ਵ ਯੋਗਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਕੌਸ਼ਲਮ੍
ਜੋ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਜਾ; ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਹੀ ਹੁਨਰ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਜਂ ਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਫਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੀषਿਣਃ । ਜਨ੍ਮਬਨ੍ਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਦਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਨਾਮਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਤੇ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵ੍ਯਤਿਤਰਿष੍ਯਤਿ। ਤਦਾ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਤਦੋਂ ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਿਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਾ ਤੇ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਸਮਾਧਾਵਚਲਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦਾ ਯੋਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦੋਂ ਤੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਥਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਾ ਭਾषਾ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਥਿਤਧੀਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਭਾषੇਤ ਕਿਮਾਸੀਤ ਵ੍ਰਜੇਤ ਕਿਂ
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ, ਬੈਠਦਾ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ?